Het G-verhaal begint in 1973. De Franse president Valérie Giscard D'Estaing riep de leiders van de rijkste 7 landen samen rond het haardvuur voor economisch overleg na de oliecrisis. Sindsdien wordt zowat jaarlijks vergaderd op het niveau van staatshoofden en regeringsleiders.

Na de opheffing van het IJzeren Gordijn mocht ook de Russische president telkens aanschuiven, als een gebaar van goodwill naar de vervallen grootmacht.

De G20 ontstonden ook na een crisis, de Aziatische crisis eind jaren 90. Eerst was er enkel overleg op niveau van ministers van Financiën en gouverneurs van de centrale banken. Pas bij de volgende crisis, de bankencrisis eind 2008, ontstond het G20-niveau van de chefs. Toronto is hun vierde top.

Het bestaan van de G8 heeft jaren veel ongenoegen opgewekt. Ontwikkelingslanden en ngo's vonden dat het rijke Westen alles besliste zonder anderen inspraak te gunnen.

De G20 is een stuk representatiever. Met alle rijke landen en grote groeilanden aanwezig, zit 85 procent van de wereldeconomie aan de tafel. Bovendien zijn er nogal wat gasten: de toplui van de VN, het IMF, de WHO, ... en ook enkele Afrikaanse leiders mogens eens langslopen.

Vorig jaar beslisten de leiders van de rijke landen en de groeilanden daarom dat de G20 het belangrijkste internationale overlegorgaan zou worden. Wat moest gebeuren met de G8, was toen niet duidelijk. In Toronto was de G8 niet veel meer dan de voorbereiding van de G20. De rijke landen wilden onder elkaar de G20 voorbereiden.

In feite is dit een beetje tegen de afspraken. Als de G8 het eerst onderling op een akkoordje gooien, is de kans klein dat de G20 iets anders kan beslissen.En dan zou de G8 het belangrijkste blijven. De rijke landen verdedigen zich met de opmerking dat ook de groeilanden onderling afspraken maken, in de zogenaamde Bric-top (Brazilië, Rusland, India en China). Tussen haakjes: Rusland maakt zowel deel uit van de G8 als van de Bric, maar omdat Rusland economisch niet zo belangrijk is, stoort niemand zich daaraan.

In de feiten gaat dit jaar alle aandacht naar de G20-toppen, dit weekend in Toronto en in november in Seoul. De hele diplomatieke machine werkt naar die vervaldata toe.

Tot slot: zowel de G8 als de G20 zijn informele overlegorganen, zonder enige formele of juridische beslissingsmacht. Die macht blijft bij instellingen als het IMF of de WHO waar wel alle landen vertegenwoordigd zijn.