A.I.

Van Steven SpielbergMet Haley Joel Osment, Jude Law, William Hurt, Frances OConnor, Brendan GleesonDe ene grote filmmaker is de andere niet. Hoe konden we in hemelsnaam verwachten dat twee radicaal tegenovergestelde geesten als Stanley Kubrick en Steven Spielberg zich ooit met elkaar zouden kunnen verzoenen? Als experiment heeft A.I. natuurlijk elke reden van bestaan, maar dat het een gedrocht is geworden, hoeft niemand te verbazen. Kubrick was niet de meest meeslepende verteller aller tijden, maar hij maakte dat uitgebreid goed door een een fascinerend brein te etaleren dat telkens weer een onverwachte richting koos voor zijn verhalen. Spielberg is dan weer niet de meest radicale visionair aller tijden, maar als hij in een begenadigd moment verkeert, toont hij zich wel een onweerstaanbare raconteur, iemand die een manier vindt om de meest banale of voorspelbare situaties op een verrassende manier aan de man te brengen. In principe had A.I. dus een meesterlijk vertelde en diep intrigerende fabel kunnen worden over de essentie van het mens-zijn, maar zo fortuinlijk zijn we niet. Meestal helt de balans zelfs de andere kant op. Spielberg vertrouwt zo blindelings op de platitudes die hij verkondigt dat hij zijn ware talent uit het oog verliest. E.T. (de film die nog het dichtst bij A.I. ligt) was ook geen toonbeeld van onthullende inzichten, maar omdat hij de teugels strak hield, stond je daar niet bij stil. A.I. wil net zoals de betere Kubricks een wereld openen waar de kijker vol verbazing in kan ronddwalen, geboeid door de thematiek (wat is liefde?), de emoties en de inkleding (de futuristische decors, de roboteffecten). Maar Spielberg wordt zo gehinderd door zijn fundamenteel kinderlijke blik op de wereld dat hij al te vaak blijft steken in mierzoet sentiment. De paar scènes waar hij wel raak mikt (het ongeval in het zwembad, de opdracht met de schaar, de uiteindelijke ontmoeting met de Blauwe Fee) steken het mes alleen maar dieper in de wonde. A.I. wil, net als zijn hoofdpersonage, zo graag diep menselijk zijn dat hij bijna een parodie wordt van zichzelf. Artificiële intelligentie? Verder dan artificiële emotie raakt Spielberg niet.FallingVan Hans HerbotsMet Lee Williams, Angela Bettis, Koen de Bouw, Alice Krige, Jill Clayburgh, Wouter HendrickxTe weinig geld, te weinig tijd, te weinig ervaring, er zijn redenen genoeg om uit te leggen waarom Falling nooit de ambities waarmaakt waarmee regisseur Hans Herbots aan het project was begonnen. Eigenlijk moeten we toegeven dat hij het er nog redelijk vanaf heeft gebracht. Herbots weet hoe hij een professioneel ogend filmbeeld moet samenstellen, en hij heeft een beroep gedaan op over het algemeen prima acteurs. Alleen kregen die acteurs met Anne Provoosts jeugdboek Vallen niet meteen een godsgeschenk in handen. Vallen is een verhaal met nobele intenties, bedoeld om te tonen hoe een jongen zonder het te willen verwikkeld kan raken in onverdraagzaamheid en weinig frisse praktijken. Lucas komt samen met zijn moeder naar het huis waar zijn grootvader ooit woonde en waar hij als kind vaak met vakantie ging. Hij ziet mensen terug die hij van vroeger kent (onder wie de Amerikaanse Caitlin), hij maakt nieuwe vrienden (onder wie de mysterieuze Benoît) en hij ontdekt dat zijn familie een geheim herbergt. Als jeugdboek sloeg Vallen aan, en je kunt ook wel begrijpen waarom. De thematiek en de symboliek liggen er vingerdik bovenop, en jeugdige lezers hebben weinig moeite om te begrijpen wat Anne Provoost precies bedoelt. Herbots wou hetzelfde verhaal echter vertellen met iets oudere personages, omdat hij zo meer mogelijkheden kreeg met de plot en meer geloofwaardigheid kon putten uit de situatie. Een Lucas van 19 is gezien de moeilijkheden waar hij zichzelf in werkt, inderdaad geloofwaardiger dan een Lucas van 14. Alleen is Herbots er niet in geslaagd het simplisme van Provoosts boek uit te vegen. Falling doet nog steeds een beroep op dezelfde vermoeide symbolen (het stikt van de verwijzingen naar bomen) en de personages gedragen zich minder als menselijke figuren dan als marionetten die op een bepaalde manier dansen omdat de plot daarom vraagt. Falling heeft de allure van een geslaagde film, maar is er zeker geen. Wat in wezen nog een half compliment is.Samenstelling: Ruben NOLLETTijdens het voorbije filmfestival van Gent ging ook het nieuwe seizoen van Film-Plateau van start, het alternatieve Gentse filmcircuit. Op wo 24/10 kunt u bijvoorbeeld gaan kijken naar Kenji Mitzoguchis spookhistorie Ugetsu Monogatari (Verhalen bij regen en maan), terwijl op di 30/10 Polanskis psychologische gruwelverhaal Repulsion u slapeloze nachten mag bezorgen. Meer inlichtingen: 09/264.38.72 of www.film-plateau.rug.ac.be. In de Brusselse Nova-bioscoop is het tegenwoordig allemaal dans wat de klok slaat. Dat gaat van een compilatie van films over Indiase en Aziatische dans (za 27/10) tot een middernachtvoorstelling van The Rocky Horror Picture Show (vr 26/10). Meer inlichtingen: 02/511.24.77. Op do 25/10 kunt in in Het Salon in Antwerpen een heuse Film Theme Party meemaken, met als thema Charlies Angels. Meer inlichtingen: www.hetsalon.com. De 200 Europese films die nog tot en met 15 december ter ere van Europalia vertoond worden in het Brusselse Filmmuseum omvatten op do 25/10 ook een Belg: Benoît Lamys Home Sweet Home, over een opstand in een bejaardentehuis. Met onder meer Ann Petersen. Meer inlichtingen: 02/507.83.70. In het Antwerpse Filmmuseum mag u intussen proberen Leni Riefenstahls Triumph des Willens (do 25/10), haar Tiefland (ma 29/10) of haar Olympia (di 30/10) te bekijken zonder aan haar fascistische verleden te denken. Als dat te veel problemen oplevert, kunt u ook nog naar You Only Live Twice, een van de betere Bondfilms. Meer inlichtingen: 03/233 85 71 of www.antwerpen.be/cultuur/cvb.