Adieu Aimé!

Ondernemend Vlaanderen was zondag met stomheid geslagen toen het nieuws zich verspreidde dat Aimé Desimpel onverwacht was overleden. De joviale, pientere en geliefde Aimé verliet ons zoals hij soms zijn beslissingen nam: snel, spectaculair en totaal onverwachts. Op die wijze had hij ook zijn familie-imperium aan Hanson verkocht en stortte hij zich in de nationale politiek.Amper enkele maanden voordien had Vlaanderen ook John Cordier begraven. De vergelijking tussen beide bedrijfsmonumenten is opvallend. Ze waren allebei West-Vlaming met de vele kwaliteiten die hen kenmerken. Degelijk, maar ietwat gereserveerd in de eerste omgang, waren ze harde werkers met een grote verantwoordelijkheidszin. Beiden waren ambitieus en zochten rusteloos naar nieuwe projecten, nieuwe uitdagingen.John kwam voor het eerst echt in de schijnwerpers toen hij zijn geliefd KV Mechelen tot de wereldtop bracht. Velen vergeten dat hij in die periode zijn bedrijf van niets tot een belangrijke technologiespeler uitbouwde.Aimé deed hetzelfde. Hij liet zijn zieltogende familiebedrijf uitbloeien tot een internationale speler, een aantrekkelijke bruid voor het Britse Hanson. Hij ging daarna niet in een of ander exotisch oord van zijn fortuin genieten, maar begon onverpoosd te investeren in nieuwe projecten. Het zakenimperium van Aimé was niet aan buitenlanders verkwanseld, het was de voedingsbodem van een nieuwe reeks succesvolle bedrijfsinitiatieven.Beiden hadden een enorm intellectueel vermogen en investeerden met zwier in kunst en cultuur. Aimé ging er prat op dat hij nooit een Warande-reis naar de Salzburger Festspiele had gemist, en wie in Vlaanderen herinnert zich niet de vele prachtige muzikale avonden die de gastvrijheid van John en Paula Cordier zo kenmerkten.Maar ook op maatschappelijk vlak namen beiden hun verantwoordelijkheden. John Cordier kon niet afzijdig blijven wanneer hij in Mechelen de politieke en maatschappelijke problemen dagdagelijks moest ervaren en hij werd uiteindelijk schepen van Veiligheid in een zeer performant bestuur.Aimé voelde zich geroepen de ondernemers een stem te geven in het parlement en zo waren ook in de politieke hun ambities groot. Tijdens het laatste gesprek dat ik begin september met Aimé had, zei hij met een enorme inzet: Ik ga voor het ministerschap van Financiën. Het wordt hoog tijd dat een Vlaams ondernemer dit departement uitbouwt.Beiden hadden ook het enorme geluk een prachtige vrouw aan hun zijde te hebben, die met een discrete aristocratie hun man met raad en daad steunde.En ja, het waren levensgenieters! Ze stonden met beide voeten diep in de wortels van hun gemeenschap. Ze hielden van mensen en de mensen hielden van hen.Vanzelfsprekend zal de wereld verder draaien. Een nieuwe generatie bedrijfsleiders dient zich reeds aan. Thomas Leysen, Michel van Hemel, Jan Coene, Marc Coucke en zovele anderen nemen hun posities in. Zij moeten waarborgen dat het Vlaamse bedrijfsleven, ook in deze uitermate barre periode, zijn slagvaardigheid behoudt. Maar niemand kan rond het feit dat Vlaanderen vandaag de leegte voelt en met droefheid terugdenkt aan twee Grand Seigneurs. Baron Paul BuysseDe auteur isvoorzitter van Bekaert