Als de vos de passie preektStefaan Huysentruyt

Vice-premier Louis Michel riep de Vlamingen woensdag op niet voor CD&V te stemmen. Want, aldus de vrij bochtige redenering van het MR-kopstuk, dan worden niet de liberalen maar de socialisten de grootste politieke familie en mogen zij de premier leveren. Omdat in de socialistische familie de PS zwaarder weegt dan sp.a-spirit, wordt dat dan Elio di Rupo. Of Michel voorkennis van zaken had, is niet duidelijk. Maar uitgerekend een dag na zijn oproep tot de Vlamingen, verscheen gisteren in enkele Vlaamse kranten een open brief van de PS-voorzitter aan de Vlamingen. Onder de aanhef 'Beste vrienden' roept Di Rupo de Vlamingen op tot een solidaire maatschappij en om zich te concentreren 'op de dingen die ons verenigen'. Moet de lokroep van de nummer een van de Franstalige socialisten geinterpreteerd worden als een poging om zich ook in Vlaanderen aanvaard te maken en zo zijn premierambities kracht bij te zetten? Een feit is alvast dat de PS-voorzitter, beter laat dan nooit, druk doende is Nederlands te leren. En hij meet zich ook almaar nadrukkelijker de allures van een staatsman aan. Maar in plaats van Vlaamse goodwill te creeren, kan het initiatief zich wel eens tegen de immer glimlachende leider van de PS keren. Want zijn sirenenzang is niets meer dan een pleidooi om institutioneel alles te laten zoals het is. Of anders uitgedrukt: het is een mooie verpakking voor de bekende weigering van de Franstaligen om ook maar iets in dit land nog te regionaliseren. Hiervoor worden de bekende argumenten aangehaald: de splitsing van de sociale zekerheid is gelijk aan het einde van Belgie, ooit zal Wallonie misschien nog wel solidair moeten zijn met het sneller vergrijzende Vlaanderen, er zijn ook financiele stromen binnen Vlaanderen... Waarbij Di Rupo vlot voorbijgaat aan het feit dat de Vlaamse solidariteit met Wallonie op zich niet het probleem vormt. Het punt is dat Vlaanderen in tal van domeinen, waaronder delen van de sociale zekerheid, zijn eigen aangepast beleid wil voeren. Als de vos de passie preekt. Di Rupo schrijft dat zijn open brief getuigt van de wil een rechtstreekse dialoog op te zetten met alle burgers van dit land. In werkelijkheid heeft het meer weg van een Waals dictaat dan van een dialoog, maar dan wel poeslief verwoord. In de aanloop naar de verkiezingen van 1999 sprak Di Rupo nog onverbloemde taal: 'Zes miljoen Vlamingen, ook al vormen ze de meerderheid, kunnen hun eisen niet realiseren als de vier miljoen Franstaligen, de minderheid, niet mee willen. Ook na de verkiezingen zullen de Vlaamse eisen niet gerealiseerd worden, als deze eensgezind door Franstalig Belgie afgewezen worden.' De stijl van de PS-voorzitter is anno 2003 duidelijk veranderd, maar inhoudelijk is zijn boodschap precies dezelfde gebleven.