Arbeidsongeval

Het ongeval van dinsdag in de cokesafdeling van Cockerill-Sambre waarbij twee arbeiders het leven lieten en 26 andere gewond geraakten, plaatst met een klap het probleem van de arbeidsongevallen weer in de belangstelling. De thematiek sleept nochtans al jaren aan. Jaarlijks gebeuren op de Belgische werkvloeren 240.000 arbeidsongevallen. Gemiddeld 30.000 daarvan hebben ernstige gevolgen. Elk jaar betalen verzekeringsmaatschappijen ongeveer 1 miljard euro uit aan getroffen werknemers.Zowel de christelijke als de socialistische vakbond was er als de kippen bij om de directie de schuld te geven. De bonden wijzen vooral het ver doorgedreven systeem van onderaanneming met de vinger. Niet de onderaanneming op zich ligt onder vuur, wel het feit dat de directie geen controle meer heeft op wie er in de fabriek aan de slag gaat. Vaak blijken dat interim-krachten te zijn, zonder ervaring. Daarnaast verwijten de vakbonden de directie ook haar eenzijdige aandacht voor rentabiliteit en productiviteitsverhoging, waartoe het personeelsbestand jaar na jaar wordt afgebouwd.Alain Bouchard, de gedelegeerd bestuurder van Cockerill-Sambre, ontkent met klem dat het bedrijf een veiligheidsprobleem zou hebben. En het is natuurlijk gemakkelijk scoren met een snelle aanklacht over gebrek aan veiligheid op de werkvloer. Misschien wachten vakbonden en directie beter het onderzoek af, ook al is het begrijpelijk dat ze snel stelling willen nemen.Toch legt de tragische gebeurtenis in Seraing de vinger op een oude wonde. Niet alleen de cijfers over arbeidsongevallen zijn dramatisch, de evolutie van die cijfers is dat nog veel meer. Die vertoonden de voorbije jaren geen verbetering. Alles blijft bij het oude. Wie op het terrein gaat kijken, stelt nog steeds evenveel overtredingen vast. Precies daarom pleitte Marc Heselmans, secretaris-generaal van de administratie voor Arbeidsveiligheid, enkele maanden geleden in deze krant voor een betere controle op de preventiewetgeving. Het heeft volgens hem geen zin dat Europa meer veiligheidsregels opstelt als de arbeidsinspectie ze toch niet kan doen naleven. De belangrijkste reden daarvoor is dat de bedrijven door de bomen het bos niet meer zien: te veel regels die hun niet aanbelangen, zodat de belangrijke regels verdwijnen. Waarom zou de bestaande regelgeving niet meer sector- en zelfs bij grote bedrijven bedrijfsspecifiek kunnen worden opgesteld?Daarnaast voeren de antiglobalisten een discours rond duurzaam ondernemen. Is het ongeval bij Cockerill-Sambre het gevolg van de schaalvergrotingen en de overname door Usinor, dat later overging in Arcelor, de grootste staalgroep ter wereld? Is het het gevolg van een verwaarlozing van het menselijke aspect in het bedrijf? Misschien wel. Alleen komt men met die mogelijk juiste conclusie niet veel verder. Het aantal arbeidsdongevallen zal er niet mee verminderen. Dat kan alleen maar door bedrijf per bedrijf na te gaan waar de lacunes zitten en te verbaliseren. Tom Michielsen