Advertentie
Advertentie

Argentijns tranendalLieve Dierckx

De Argentijnse regering trad donderdag af, te midden van straatprotesten en plunderingen. Voorlopig aanvaardde president Fernando de la Rúa enkel het ontslag van zijn minister van Economie en Financiën, Domingo Cavallo. Cavallo, in maart nog ingehaald als redder van het vaderland, krijgt de zwartepiet toegespeeld voor de economische moeilijkheden in het land.Argentinië, begin vorige eeuw het op tien na rijkste land ter wereld, zit al vier jaar in een recessie. Het land heeft een staatsschuld van 132 miljard dollar (147 miljard euro). Ruim 18 procent van de bevolking heeft geen job en steeds meer mensen leven onder de armoedegrens. Een klein dozijn besparingsplannen, gespreid over nauwelijks 24 maanden, kon het tij niet keren.De meest recente maatregel - de regering-De la Rúa beperkte begin deze maand de opname van contant geld - was voor de bevolking de druppel die de emmer deed overlopen. De Argentijnen trokken de afgelopen dagen massaal de straat op om hun ongenoegen te uiten over het economische beleid en ze sloegen aan het plunderen. Om te vermijden dat de situatie volledig ontspoorde, kondigde De la Rúa woensdag de noodtoestand af.Een van de oorzaken van de huidige malaise is de koppeling in 1991 van de Argentijnse peso aan de Amerikaanse dollar tegen een koers van een voor een. Aanvankelijk leek die maatregel enkel voordelen op te leveren. De koppeling hielp Argentinië de hyperinflatie te bezweren en bracht het land tot 1998 economische voorspoed. De jongste jaren schaadt de koppeling echter meer dan ze baat. De sterke positie van de dollar is immers nadelig voor de Argentijnse export, zeker na de devaluatie van de real, de munt van buurland Brazilië.De jongste maanden gaan dan ook meer en meer stemmen op om ofwel de economie te dollariseren ofwel de peso te devalueren en te opteren voor een vlottende wisselkoers. Voor dollarisering zijn de resterende dollarreserves misschien al te klein. Een devaluatie leidt op korte termijn tot een enorme verarming van de bevolking en een opstoot van de inflatie, maar op middellange en lange termijn is zij zonder twijfel de beste optie. Een goedkopere peso maakt Argentijnse producten concurrentiëler op de wereldmarkt, wat de export zal stimuleren. Dat brengt meer geld in het laatje, geld dat broodnodig is om de immense schuldenberg van Argentinië te kunnen terugbetalen.De kans dat de Argentijnse crisis overslaat naar de rest van Latijns-Amerika lijkt klein. De buurlanden van Argentinië kijken aan tegen een relatief veel kleinere schuldenberg. Bovendien zijn hun munten niet gekoppeld aan de dure dollar, en voeren ze een veel beter macro-economisch beleid. Argentinië daarentegen viel de voorbije twee jaar op door een financieel en politiek wanbeleid.