Authentiek en dramatisch

Don Giovanni De MunT, Brussel In de Munt ging dinsdag een nieuwe productie van Mozarts 'Don Giovanni' in premiere. Hoewel de Schotse regisseur David McVicar bekendstaat als een enfant terrible dat verrassend uit de hoek kan komen, is het dit keer de Japanse muziekdirecteur van de Munt, Kazushi Ono, die samen met zijn orkest voor de verrassingen zorgt. De dirigent begeleidt de recitatieven zelf aan een pianoforte en met zijn bijzondere aandacht voor de historische uitvoeringspraktijk verkent hij ook nieuwe horizonten met zijn orkest. Voor het eerst gebruikt het Muntorkest historische trompetten, hoorns en trombones, wat de klankkleur authentieker en dramatischer maakt. Maar ook de strijkers en de houtblazers confronteert Ono met de 18de-eeuwse uitvoeringspraktijk. Dit voorzichtige muzikale experiment kampt weliswaar nog met kinderziekten: de strijkers intoneren nog niet altijd even zuiver als er minder of geen vibrato gebruikt mag worden en de foutjes die sporadisch bij de kopers opdoken, zullen wellicht schaarser worden als de musici nog beter met hun nieuwe instrumenten vertrouwd worden. De onvolkomenheden worden echter ruimschoots gecompenseerd door de voordelen op het vlak van de dramatische spanning. Zo heeft Ono nu in de meest donkere en demonische passages van de partituur de mogelijkheid onverwacht een meer romantisch register open te trekken, wat bijzonder effectvol is. Ono's aanpak resulteert in ontroerende, spannende en zelfs uiterst dramatische momenten, maar ze worden nog niet tot een grote spanningsboog samengesmeed. David McVicar focust in deze mengvorm tussen ernstige en komische opera vooral op de donkere en demonische kant van het verhaal. De donkere wanden, de schedels vooraan op het podium en de onheilspellende wolkenmassa achteraan, creaties van John Macfarlane, herinneren zangers en publiek permanent aan hun sterfelijkheid en aan de onafwendbaarheid van het noodlot. Maar natuurlijk schrikken die symbolen Don Giovanni niet af. Simon Keenlyside, die de rol vocaal en als acteur schitterend neerzet, negeert ze en tart ze zelfs. Hij is zelfbewust, arrogant en sluw, maar tegen zijn vrouwelijke slachtoffers tegelijk elegant en voorkomend. Leporello wordt geportretteerd als een relativerende, snuggere en humoristische knecht. De door ziekte geplaagde Lorenzo Regazzo kwam goed uit de verf in deze rol, al was hij wat minder overtuigend als angsthaas in de slotscenes. Malena Ernman gaf de rol van Donna Elvira genuanceerd gestalte. Ernmans lichte en soepele stem stond echter in schril contrast met een zwaardere, bijwijlen pathetische stijl bij de Donna Anna van Carmela Remigio. De Amerikaan Charles Workman heeft een mooie tenorstem maar deze Don Ottavio mist natuurlijkheid in zijn zang- en acteerstijl. De dreigende Commendatore van Gregory Frank, Tatiana Lisnic als een verdienstelijke Zerlina en Taras Konoshchenko als Masetto vervolledigen een heel degelijke en overtuigende cast. Tom EELEN De Munt (Brussel) - 4, 9, 11, 13, 16, 18, 19, 20, 23, 26, 27, 30 en 31 dec., 19u. en op 2, 21 en 28 dec., 15u. - info: 070/23.39.39 www.demunt.be