België is geen eiland meer

De Belgische regering heeft beslist de maatregel die het vrije verkeer van werknemers uit de nieuwe EU-lidstaten beperkt, in stand te houden. Zonder het advies van de sociale partners af te wachten en zonder de houding van onze buurlanden te kennen. Hierdoor geeft de regering blijk van een gebrek aan politieke moed, logica, ambitie en visie op de toekomst, zegt ROBERT DE MÛELENAERE.

Het valt op dat de beslissing van de regering is ingegeven door de vrees voor wat volgens haar de huidige opinie van de kiezer is. De kiezer zou worden geschokt door een wereld in beweging, waar nieuwe economische partners onze jobs en ons welzijn bedreigen. Het is inderdaad een netelige opdracht aan de publieke opinie uit te leggen dat om onze positie in de kopgroep van de efficiëntste economieën te vrijwaren, wij een inspanning moeten leveren om nog concurrerentiëler te zijn. Dat is de prijs die wij moeten betalen om ons model van sociale bescherming te redden. Het is niet door onze grenzen te sluiten dat wij onze troeven en verworvenheden zullen behouden, maar wel door erover te waken dat de arbeidscultuur blijft voortbestaan en door de activiteitsgraad van onze bevolking te verhogen, die een van de laagste van Europa is.

Om haar houding te rechtvaardigen, verklaart de regering dat ons land nog niet klaar is om de golf van immigrerende nieuwe arbeidskrachten op te vangen die een vrij verkeer van werknemers zou doen ontstaan.

Kortzichtig

Een realiteit die stoort of ontstemt niet onder ogen (willen) zien, is blijk geven van kortzichtigheid. Volgens officiële bronnen worden in België nu al 80.000 werknemers uit Midden-Europa op onze bouwplaatsen tewerkgesteld, legaal of illegaal. Dat betekent de helft van het aantal arbeiders die in de bouw werken en in ons land bijdragen voor de sociale zekerheid betalen.

Want hoewel het vrije verkeer van werknemers nog niet is ingeburgerd in België, is de vrije vestiging van onderdanen uit de nieuwe lidstaten een uitvloeisel van de toetreding van die landen tot de Unie op 1 mei 2004. Met andere woorden, die werknemers mogen door onze ondernemingen niet worden aangeworven, maar zij hebben wel het recht zich als zelfstandige te vestigen. Voorts mogen de ondernemingen van die nieuwe landen krachtens een Europese verordening arbeidskrachten 'detacheren' op onze bouwplaatsen, mits zij een aantal basisregels van ons arbeidsrecht naleven.

Instroom

Het uitstellen van het vrij verkeer van werknemers vertraagt dus hoegenaamd niet de instroom van nieuwe arbeidskrachten in ons land. Zij zijn volkomen vrij om zich voortaan bij ons te vestigen. Hun land van oorsprong is tenslotte lid van de Unie, zoals de regeringsleiders van het Europa van de Vijftien hebben gewild.

Maar aangezien deze arbeidskrachten niet mogen worden aangeworven door onze ondernemingen, zijn zij voor onbepaalde periode aangewezen op statuten met moeilijk controleerbare regels. Velen van die zelfstandigen zijn in werkelijkheid schijnzelfstandigen, in een relatie van ondergeschiktheid met een medecontractant die in werkelijkheid hun werkgever is.

Op die manier omzeilt men de regels die gelden voor gedetacheerde buitenlandse werknemers en die het minimumloon opleggen, alsook de Belgische bepalingen voor arbeidsduur. Overigens zijn talrijke detach-eringen in werkelijkheid schijn-detacheringen: fictief in het buitenland gevestigde ondernemingen en fictief uit het buitenland afkomstige werknemers.

Met andere woorden, men is ervan overtuigd dat onze arbeidsmarkt 'beschermd' zal zijn, terwijl dat helemaal niet zo is. Erger nog, door de toegang tot de arbeidsmarkt zorgvuldig gesloten te houden - er zijn wel versoepelingen aangekondigd voor zogenaamde 'kritieke' beroepen, maar wij wachten af wat dat concreet betekent - moedigt men het binnenkomen door de achterdeur aan. Daardoor wordt de toegang tot de arbeidsmarkt oncontroleerbaar, wat het fenomeen zwartwerk in ons land nog verergert.

Geen ambitie

Ten slotte geeft onze regering blijk van een gebrek aan ambitie en visie op de toekomst. De Europese Commissie toonde aan dat de landen van de Unie die hun grenzen hebben geopend, juist de beste concurrentiepositie innemen. Voorts hebben de arbeidskrachten uit de nieuwe lidstaten er eerst en vooral taken op zich genomen die de eigen bevolking versmaadt, zoals zware arbeid.

Men vertelt niet de waarheid aan onze medeburgers als men wil doen geloven dat ons welzijn in de toekomst beter gewaarborgd zal zijn door beschermende maatregelen. En zeker niet wanneer is bewezen dat als men belet dat onze ondernemingen nieuwe arbeidskrachten aanwerven met een wettelijke arbeidsovereenkomst, de financieringsbasis van onze sociale stelsels wordt verzwakt.

Om ons sociaal model te vrijwaren, moeten wij dringend onze economie efficiënter trachten te maken ten opzichte van de buitenlandse concurrentie en van alle vormen van illegale tewerkstelling.

De auteur is gedelegeerd bestuurder van de Confederatie Bouw

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud