Bloed op de tracks

De kortverhalen en gedichten van de Amerikaanse schrijver Edgar Allan Poe waren zo niet vooruitstrevend, dan toch erg inspirerend voor de modernistische literatuur en kunst in het algemeen. The Murders in the Rue Morgue dateert uit 1841 en wordt beschouwd als de eerste detective story. The Raven, een verhaal dat stamt uit 1845 en in 2000 opnieuw opgepikt werd door het Duitse Thalia-theater en toneelregisseur Robert Wilson, wordt dan weer geroemd vanwege zijn zoetvloeiende, haast muzikale verzen. Het is dan ook geen verrassing dat Wilson net aan Lou Reed vroeg om muziek te schrijven bij de oude maar nog steeds actuele teksten van Poe. Ook al omdat Reed in zijn vroegere werk aan het einde van de jaren zestig als frontman van de Velvet Underground, in de jaren zeventig bijvoorbeeld op de klassieker Berlin, recentelijker op de conceptplaat Magic & Loss veelvuldig dezelfde themas als Poe aansneed. Zoals de door lusten, perversies en zelfdestructieve impulsen gedreven menselijke psyche en de dood. Reed noemt de negentiende-eeuwse schrijver niet voor niets not exactly the boy next door (op de plaat) en de geestelijke vader van William Burroughs en Hubert Selby (in de hoesnotities).Met Willem Dafoe, Steve Buscemi, Amanda Plummer, Elizabeth Ashley, Fisher Stevens en Kathy Volk verzamelde Reed een exquis gezelschap om de verhalen van Poe voor te dragen. De achtergrondnoise, de instrumentale tussenstukken en de songs nam hij voor eigen rekening. Daarbij geruggensteund door zijn reguliere band (Mike Rathke, Fernando Saunders en Tony Smith), af en toe een invité (vooral de celliste Jane Scarpantoni maakt indruk) en de gastvocalisten Kate en Anna McGarrigle, Laurie Anderson, David Bowie, de Five Blind Boys of Alabama en de tenor Anthony, een ontdekking van Hal Wilner. Die laatste stond net als bij de opnames van Reeds vorige langspeler, het bijna drie jaar oude Ecstasy, mee achter de knoppen en had met muzikale eerbetonen aan Nino Rota, Thelonious Monk en Charles Mingus al heel wat ervaring op zak. In zekere zin zet het duo het bondgenootschap van Ecstacy gewoon voort. Daarop trokken Reeds parlando en zijn teksten haast alle aandacht naar zich toe en was de muziek vaak enkel sfeerscheppend. Vooral tijdens de eerste helft van de nieuwe dubbelaar bruuskeren de bombastische gitaren of de crisperende blazers af en toe de voordracht, maar meestal zijn ze te onderhuids om te storen. Het waanzinnige, in dramatiek gehulde The Tell-Tale Heart wordt gevierendeeld door de nijdige rocksong Blind Rage. Ook in de demonenblues Burning Embers laat de zanger stoom af. De altsaxofoon van gastmuzikante Ornette Coleman geeft Guilty een dromerig cachet. I Wanna Know (The Pit and the Pendulum), het duet met de gospeljongens uit Alabama, brengt zwarte soul in het erg blanke palet. In het bespiegelende Who Am I? (Tripitenas Song) probeert Reed in het reine te komen met zijn sterfelijkheid: One thinks of what one hoped to be and then faces reality. De ballad Guardian Angel sluit mooi af.Het totaalresultaat ademt eerder de geest dan de letter uit van Poes werk. Reed schrapt en voegt toe, zonder verpinken. Hij beperkt zich niet tot de tekst van The Raven. Hij citeert dankbaar uit Annabel Lee, The Bells, The Fall of the House of Usher, maakt bij wijlen een stoofpotje van Poes schrijfsels, laat zijn eigen Perfect Day zorgvuldig deconstrueren. Voor Wilsons stuk vormde de combinatie van de dode schrijver en de levende (rock)legende alvast de gedroomde tandem. Mochten het tijdgenoten zijn, waren het partners in crime. En voor de rockers die niet houden van voordracht, is er naast de dubbelaar, waarop de helft van de 36 tracks uit voorgelezen verhalen bestaat, ook een editie met 21 tracks (waarvan slechts drie voordrachten) op de markt. Al blijven zowel rock- als literaire puristen hier aan het verkeerde adres. Vinden de eerstgenoemden de nieuwe versie van Perfect Day een verkrachting van het origineel, en moeten de anderen kokhalzen van het gemak waarmee Reed sommige tekstlijnen uit hun oorspronkelijk context haalt, dan liggen ook hun reacties volledig in de lijn van de bloederige horror die Reed hier trachten te evoceren. Klasse. (TPe)LOU REEDThe Raven is uit op WarnerLou Reed stelt het album op zondag 25 mei voor aan het Belgische concertpubliek tijdens een performance in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen. Tickets kosten 30, 40, 45 of 50 euro en kunnen gereserveerd worden via 0900/260.60 of www.goformusic.be.