Boos en ongelukkig

Grote Broer is nog steeds boos. De Amerikaanse minister van Defensie, Donald Rumsfeld, haalde nog maar eens keihard uit naar de Belgische genocidewet. Zelfs de aangepaste versie kan deze bulldozer van het Pentagon niet bekoren. En Rumsfeld haalde de bekende dreiging nog maar eens boven. Het blokkeren van de gelden voor een nieuw NAVO-hoofdkwartier in Evere. Opgewarmde kost uiteindelijk. De Amerikaanse ambassadeur dreigde er al twee maanden geleden mee in deze krant. De Belgische genocidewet is op zich natuurlijk een nauwelijks afdwingbaar ding. En het is in alle omstandigheden voorbestemd om 'misbruikt' te worden, zoals dat kies heet. Politiek misbruikt om volledig te zijn. Het viel te voorzien dat er dus klachten zouden komen tegen Amerikanen, burgers en militairen. En zelfs als die klachten dan met de nodige snelheid worden geruimd, zoals het geval was met de klacht tegen generaal Tommy Franks, dan nog is dat onvoldoende om de boosheid van de Amerikanen weg te nemen. Simpel feit is dat de Amerikanen geen internationale rechtspraak dulden, punt. Toch niet tegen de eigen burgers en militairen. Dat bewijst het hele gekrakeel rond het Internationaal Strafhof ook. De VN-Veiligheidsraad verlengde onder meer dan zachte dwang de onschendbaarheid van alle Amerikanen voor dat Hof. Wat de geloofwaardigheid van het Internationaal Strafhof volledig ondermijnt. Frankrijk en Duitsland hebben zich bij de stemming kies onthouden, maar meer ook niet. Een veto van Frankrijk zou meteen weer alle oude wonden uit de crisis om Irak hebben opgereten en dat hebben de Fransen er kennelijk niet meer voor over. Immuun dus, alle Amerikaanse burgers en militairen. Officieel om te voorkomen dat ze in beschuldiging worden gesteld bij de uitvoering van een VN-missie. Maar natuurlijk geldt de immuniteit ook voor alle andere 'missies', zoals de oorlog in Irak. De VS, die nochtans graag democratie en vrijheid in de wereld ronddragen, al dan niet gewapend, komen steeds meer in conflict met internationale maar ook met eigen rechtsregels. Het feit dat op de Amerikaanse basis op Cuba nog een onbekend aantal gevangenen zit, is daarvan het beste bewijs. In Guantanamo gelden geen regels, tenzij die van de militairen en de speciale eenheden die de vermoedelijke 'terroristen' ondervragen. Hoe de krijgsgevangenen in Irak worden behandeld, is ook een open vraag. Af en toe sijpelen incidenten door. Zo beloofde de Amerikaanse legerleiding een grondig onderzoek naar de verdachte dood van een Iraakse krijgsgevangene. Ook het lot van gevangengenomen leiders van het oude Iraakse regime is onduidelijk. De hele situatie in Irak is erg onstabiel en ondoorzichtig. Aan flarden Ook Israel is boos op Belgie, eveneens om de genocidewet. Dat land had al moeite dat premier Ariel Sharon in beschuldiging werd gesteld, nu is het weer raak met generaal Amos Yaron. Ook de Israelische regering heeft al laten weten dat ze ieder onderzoek zal boycotten en vraagt net als de VS dat de hele genocidewet bij het restafval wordt gezet. Israel heeft natuurlijk niet dezelfde hefbomen als de VS om zijn bezwaren te formuleren tegen de Belgische wetgeving. Maar ongetwijfeld vindt de Israelische regering een welwillend oor bij de Amerikaanse regering en dat kan het anti-Belgicisme nog maar versterken. Maar de regering-Sharon heeft ongetwijfeld andere dingen aan haar hoofd. De zogenaamde 'wegenkaart' naar de vrede in het Midden-Oosten is deze week vakkundig aan flarden geschoten. De poging om een van de leiders van Hamas, Abdel Aziz al-Rantisi, te doden liep uit op een bloedbad maar Rantisi ontsnapte aan de dood. Daarna volgde een zelfmoordaanslag in Jeruzalem, gevolgd door andermaal een wraakactie en daarmee is de logica van het geweld weer volledig hersteld in Israel. De dure beloften die premier Ariel Sharon en zijn Palestijnse evenknie Mahmoud Abbas op 4 juni in Aqaba deden onder het welwillend oog van de Amerikaanse president, George Bush, blijken loos. Zo gaat ook de inspanning van Bush volledig verloren. Het Witte Huis reageerde zeer ontstemd op de aanslag op Rantisi, maar slikte die kritiek weer in na de bomaanslag in Jeruzalem. Dat bewijst dat de Witte Huis nauwelijks ruimte heeft om in dit dossier een krachtig vredesbeleid te voeren. Onmiddellijk na de kritische opmerkingen aan de Israelische regering kreeg Bush op het thuisfront al af te rekenen met verontwaardigde Congresleden die het Israelische standpunt meer dan genegen zijn. En Bush heeft de joodse stemmen nodig om volgend jaar de presidentsverkiezingen opnieuw te winnen. Dus kwam er de scherpe veroordeling van Hamas die de blamage aan Israel moet doen verdampen. Zo verspeelt Bush wel de kans om in het Midden-Oosten een vredespremie te innen. Na de oorlog tegen Irak wilde Bush immers tot vrede komen. Dat moest het gehavende imago van de VS in het Midden-Oosten meteen weer oppoetsen en moest ook meer democratie in de regio brengen. Hoe langer de logica van geweld instandgehouden wordt, hoe onwaarschijnlijker het wordt dat de VS zich nog actief met de Palestijnse kwestie zullen bezighouden. Het politieke mijnenveld in de regio, maar ook in de thuisbasis, is daarvoor te gevaarlijk in een verkiezingsjaar. En, dat moet ook gezegd, Europa voelt zich ook niet geroepen om een belangrijke diplomatieke rol op te eisen. Natuurlijk hebben de VS eerst het vredesproces volledig naar zich toegetrokken, maar dat blijkt niet te werken. Misschien moeten andere partijen, zoals de Europese Unie, maar een poging wagen. Hoewel, het immer groter wordend Europese huis heeft blijkbaar niet veel zin om een zwaar diplomatiek offensief te ontplooien. Bij gebrek aan eenheid en visie.