Advertentie
Advertentie

Bruno de Haas, journalist, over beursrages

Ambtenaren op het ministerie van Onderwijs willen zich tijdens vergaderingen wel eens vermaken met een potje lulkoekbingo. Deze variant op het cijferspel is bedacht om beleidsmakers op een luchtige manier bewust te maken van hun omslachtige, mistige expressie. Het gaat zo. Op een speelkaart staan rijtjes met uitspraken in het wollige jargon dat zij dag in dag uit spreken en schrijven. Telkens als een van de vergadertijgers kort door de bocht gaat of een pijnpunt even wil parkeren, zetten zijn collegas gniffelend een kruisje. De eerste die horizontaal, verticaal of diagonaal een serie taalverkrachtingen verzamelt, mag inbreken in de discussie en uit volle borst lulkoek! roepen. Beleggers zouden best iets kunnen opsteken van dit ambtelijke verzetje. Elke rage op de beurs schept modieus gebabbel waarmee aandelen de hemel worden ingeprezen of juist de grond in worden geboord. Populaire etiketten ontsporen om de haverklap in loze kreten. De term Nieuwe Economie kwalificeert zich als geschikt materiaal voor het spel lulkoekbingo op de beurs, nu de Amerikaanse economie niet immuun blijkt voor flinke vertraging. Het spectrum aan internetmanische reclameslogans - winst is een verouderd concept, exponentiële netwerksynergie, je moet geen first mover zijn maar fast mover - is ook bruikbaar. Tegenwoordig willen kapitaalverschaffers gewoon in rond Hollands weten wat een onderneming maakt, hoeveel het kost en vooral, wat het oplevert. Het Financieele DagbladHerman van Rompuy, oud CVP-voorzitter en voormalig minister van Begroting, over politiek veldwerkBij politieke partijen won de jongste decennia het professionalisme veld ten koste van de vrijwillige inzet en het militantisme. De klassieke partijen wilden het terrein terugwinnen door mensen aan te werven en de centrale propagandamachine harder te doen draaien, terwijl jonge partijen groter werden door grassroots politics. Zeker in een tijd waarin ideologieën en een loutere proclamatie van abstracte waarden geloofwaardigheid missen, is er nood aan een belichaamde vertolking van programmas. Mensen zonder ideeën en idealen het veld insturen is zinloos. Maar omgekeerd is er nood aan authenticiteit en geloofwaardigheid als men de mensen ziet die idealen en ideeën gestalte kunnen geven. Als men geen van beide heeft, gaan de boeken dicht. Als de tijd van de grote meetings en massabijeenkomsten voorbij is, is er des te meer nood aan de zeer arbeidsintensieve, zeer kleinschalige aanpak van buurtbijeenkomsten en zelfs huisbezoeken. De paradox is dat de politiek structuren moet scheppen zoals buurten die maatschappelijk nog amper bestaan. De Morgen