Buitenlands Brandpunt De Franse keuze

Sinds De Gaulle is in Frankrijk geen takticus meer aan de orde geweest die mèèr in staat was het politieke bedrijf te bepalen dan Fran¸ois Mitterrand. Over zijn ambities liet hij vriend en vijand in het ongewisse, en nu pas, 33 dagen voor de eerste ronde van de presidentsverkiezingen (24 april), heeft hij zijn kandidatuur gesteld voor een tweede ambtstermijn. Die late bekendmaking heeft natuurlijk zijn redenen in de politiek; dat weet elke leek: de opiniepeilers voorspellen nu al een onderstreepte zegen voor de zittende president bij de tweede stembusslag op 8 mei a.s. Maar of men daarmee weet waar Frankrijk nadien politiek en ekonomisch naartoe wil, is een andere vraag. De vragen van Gauguin: "d'o venons-nous, que sommes-nous, o allons-nous?' zijn in Frankrijk meer dan ooit aan de orde. Maar de even Franse Descartes zou zich geërgerd hebben aan het gebrek aan keuze waarvoor zijn volk zich vandaag geplaatst ziet. Niemand immers in Frankrijk denkt aan de meiverkiezingen als aan een slag voor een nieuwe toekomst, ondanks het gemor zowel aan linker als aan rechterzijde; hoewel dit antipoden- vocabularium ook van Franse origine is.