Advertentie
Advertentie

Buitenlands Brandpunt De NAVO zweeg...

De NAVO-topkonferenties, zoals die van afgelopen week, zijn steeds een gelegenheid om op het hoogste niveau van gedachten te wisselen over de veiligheid van het Westen tegenover de andere akteurs op het internationale toneel. Op het einde van de jaren zeventig was die diskussie vrij levendig door de bereikte nucleaire pariteit tussen de twee supermachten, en haar gevolgen voor de veiligheid van West- Europa. Een diskussie die finaal resulteerde in de installatie van nieuwe Amerikaanse kernraketten op Westeuropese bodem. Maar dat proces is momenteel op zijn teruggang, door de verwijdering van die tuigen ten gevolge van het bereikte INF-akkoord tussen Moskou en Washington in december van vorig jaar. Kortom, men is weer aan af, vandaar dat men normalerwijze kon verwachten dat een diskussie over de veiligheid van de Westerse wereld weer op stapel werd gezet. Maar daaromtrent bleef de lucide toeschouwer op zijn honger bij het zien en beluisteren van de NAVO-top. En toch rommelt er een en ander in het korpus dat de Atlantische Alliantie heet. Zo is een groeiend aantal waarnemers in de Verenigde Staten van oordeel dat de NAVO kampt met strukturele moeilijkheden, en dat een fundamentele herwaardering van de Atlantische betrekkingen bitter noodzakelijk is. Men kan zich inderdaad met reden afvragen of de na-oorlogse afspraken nog wel aan hun doel beantwoorden, en niet door nieuwe strukturen moeten worden vervangen. Want de herleving van de "Duitse kwestie', de groeiende onrust in Oost-Europa en de diskussie over Midden- Europa tonen wel aan, dat nieuwe generaties aan weerszijden van de Atlantische Oceaan steeds meer moeite hebben met het verouderde na-oorlogse stelsel.