Advertentie
Advertentie

Cannes 2000,een vriendelijk festival

Tekst: Ruben NOLLETFotos: Kris DEWITTEUitreiking Gouden Palm 1999: boegeroep en consternatie. Uitreiking Gouden Palm 2000: wild applaus. Omdat Lars von Triers melo-musical Dancer in the Dark zoveel beter was dan Rosetta vorig jaar? Zeker niet. Het verschil zat hem in de publieksvriendelijkheid, en dat hadden we twee weken geleden ook voorspeld. Dankzij de koppigheid van David Cronenberg en zijn jury stuurde Cannes 1999 een nooit gezien statement richting filmwereld, maar een jaar later laat het festival een heel ander geluid horen. Organisator Gilles Jacob had zijn competitie duidelijk gekozen met een breder appeal in het achterhoofd, juryvoorzitter Luc Besson had tijdens de persconferentie al evenveel lieten verstaan en het uiteindelijke palmares is dan ook perfect wat beide heren wilden: sympathiek, van een meer dan behoorlijk niveau, maar weinig opzienbarend. Al zal dat Lars von Trier worst wezen, want hij heeft er het grootste voordeel bij gedaan. De Deense cineast had de onderscheiding vier jaar geleden veel meer verdiend, maar had toen het ongeluk om met Breaking the Waves in de arena te moeten treden tegen Trainspotting, Crash, Fargo en Secrets & Lies (de uiteindelijke winnaar). Deze keer was de spoeling dunner en kon Dancer in the Dark er wel bovenuit steken, ook al brengt Von Trier hier niet meer dan een variatie op hetzelfde thema. Maar we zijn de laatsten om de man zijn Palm te misgunnen, want zijn film mikt opnieuw vol in het hart en cineasten zoals hij zijn per definitie niet dik gezaaid. Over de prijs voor Björks prestatie zijn we nog enthousiaster. De IJslandse zangeres legt een spontaniteit in haar vertolking die je nog maar zelden ziet, en die steeds meer het voorrecht lijkt te worden voor niet-professionele acteurs en beginnelingen (zie ook vorig jaar, toen Rosetta-engel Emilie Dequenne en Lhumanité-maagd Sévérine Caneele de onderscheidingen wegkaapten). Dat zal ook de doorslag gegeven hebben bij de jury, die dit jaar voor een veel groter dilemma stond bij de vrouwelijke vertolkingen dan bij de mannelijke. Anna Thomson (Fast Food Fast Women), Pilar Padilla & Elpidia Carrillo (Bread and Roses), Lena Enore (Faithless), Juliette Binoche (Code inconnu), Maggie Cheung (In the Mood for Love) en Renée Zellweger (Nurse Betty), het blijft een indrukwekkend lijstje. Nurse Betty zorgde trouwens voor de meest ironische onderscheiding van het rijtje met een prijs voor het beste scenario. Regisseur Neil LaBute, die voor het eerst andermans tekst in beeld had gebracht, moet met een bittere smaak in zijn mond op het podium gestaan hebben.Blijft de zo druk beschreven Aziatische invasie die Cannes dit jaar meemaakte. 9 van de 23 competitiefilms kwamen uit het Oosten (van Rusland over Israël en Iran tot Japan en Taiwan) en vier daarvan haalden ook het palmares. Zon evolutie valt enkel toe te juichen, al moet je er onmiddellijk de bedenking bij maken dat zoiets uiteindelijk niet meer dan een kanttekening kan zijn in de wereldcinema. Zo lang die films geen kans krijgen in de gewone zalen, haalt het allemaal weinig uit. Van die negen Aziatische competitiefilms vonden er nog maar vier of vijf een Belgische verdeler. Voor de rest moeten we het met een eenmalig festivaloptreden stellen. Zelfs de Grote Prijs van dit jaar, de Chinese Guizi Lai Le (Devils on the Doorstep), haalt hoogstwaarschijnlijk nooit de reguliere cinemas. Misschien kan het aanvullende filmcircuit soelaas brengen.Wat Cannes zelf betreft, ziet het er steeds meer naar uit dat we de echt interessante films buiten de competitie moeten zoeken. Grote risicos zijn niet aan programmator Gilles Jacob besteed, en aangezien de man binnen afzienbare tijd zichzelf voorzitter van het festival mag noemen, wordt die lijn de komende jaren enkel doorgetrokken. Tenzij we alsnog een paleisrevolutie meemaken. Wie zin heeft het allemaal zelf te beoordelen, kan nu al Vatel (op eigen risico) en Gohatto in de Belgische bioscopen tot zich nemen. Voor Gouden Palm Dancer in the Dark en de andere competitiefilms is het nog wachten tot het najaar (of later).