Capaciteiten

Drie jonge socialistische parlementsleden kwamen deze week op de proppen met een voorstel om meer gehandicapten, vrouwen en migranten aan het werk te krijgen. Volgens de socialisten zouden bedrijven daarvoor hun personeelsbeleid systematisch moeten evalueren. Op basis van die evaluatie zou dan een jaarlijks actieplan rond evenredige participatie opgesteld moeten worden.Over de basismotivatie van dit voorstel zal wellicht ieder weldenkend mens het eens zijn. Er zijn inderdaad nog steeds bepaalde groepen die op de arbeidsmarkt geen gelijke kansen krijgen. Het grote probleem daarbij is dat discriminatie in het bedrijfsleven heel gemakkelijk onzichtbaar blijft. Zowel bij aanwerving als promotie van werknemers zit er steeds een vorm van subjectiviteit en geheimhouding in de besluitvorming, die een perfect scherm vormen waarachter vooroordelen kunnen verborgen worden.Naar aanleiding van de internationale vrouwendag werd er deze week nog eens op gewezen dat vrouwen nog steeds minder verdienen dan mannen, ook als ze dezelfde functie uitoefenen. Uit een studie van SD Worx blijkt dat verschil gemiddeld zelfs 15 procent te bedragen. Graag zouden we de bedrijfsleider of personeelsdirecteur ontmoeten die dat loonverschil met valabele argumenten kan verantwoorden.Wat de tewerkstellingskansen van gehandicapten betreft, is de situatie wat complexer. Dat hun kansen op de arbeidsmarkt heel wat lager liggen, staat buiten kijf. Het probleem zit vooral in discriminaties van mensen die ondanks hun handicap een valabele taak op zich kunnen nemen, maar daartoe de kans niet krijgen omdat ze nu eenmaal de indruk wekken net iets anders te zijn dan de anderen. Dat juist hun handicap ook een troef kan zijn, bijvoorbeeld op het vlak van motivatie, wordt daarbij maar al te gemakkelijk vergeten.De wankele positie van allochtonen op de arbeidsmarkt is wellicht nog het duidelijkst. Hoeveel bedrijven systematisch sollicitatiebrieven ondertekend met een exotische naam in de prullenmand werpen, valt niet te berekenen, maar het valt moeilijk te ontkennen dat allochtonen in de bedrijfswereld ondervertegenwoordigd zijn. De oproep van veertien vooraanstaande ondernemers die enkele weken geleden in de pers verscheen, zal wellicht niet veel kunnen verhelpen.De intenties van de socialistische parlementsleden zijn dus zeker nobel te noemen. De vraag is echter of de manier waarop ze de discriminaties willen wegwerken, wel zin heeft. Het lijkt een typisch socialistische reflex om elk probleem in de bedrijfswereld te willen wegwerken door die bedrijven een berg gegevens te laten invullen en op basis daarvan een actieplan op te stellen. Zon visie getuigt van weinig praktische kennis van het terrein waarop ondernemers moeten werken. Niet voor niets schoof deze regering de administratieve vereenvoudiging als een van haar prioriteiten naar voren. Daarom zouden de parlementsleden moeten weten dat meer papierwerk de ondernemers niet breeddenkender zal maken, maar hen alleen maar nog meer zal frustreren.Hoe kunnen de discriminaties dan wel bestreden worden? De dreigende krapte op de arbeidsmarkt zal die vraag misschien vanzelf overbodig maken, wanneer ondernemers met vooroordelen op een dag zullen zien dat een concurrent er wel nog in slaagt om capabele werknemers aan te trekken, omdat die laatste al langer weet dat er geen verband bestaat tussen capaciteit en geslacht, handicap of afkomst. Henk DHEEDENE