Castaway

Castaway is een big budget psychologisch avontuur waarin Tom Hanks op zoek gaat naar een uitweg (en een derde Oscar, laten we elkaar geen mietje noemen) wanneer hij na een vliegtuigcrash aanspoelt op een verlaten en godvergeten eiland. Wat mogen dan verwachten? Dat we een snoeihard en grauw relaas krijgen van een man die het slachtoffer wordt van allerlei ziektes en ontberingen en gedwongen wordt om zijn arm te amputeren? Natuurlijk niet, netzomin als je ervan uitgaat dat de torosaurussen uit Dinosaur halverwege de film de held de buik openrijten en zich tegoed doen aan zijn dampende ingewanden. Cast Away is een film van Robert Zemeckis, één van de vooraanstaande cineasten uit de stal van Steven Spielberg. En als Spielberg (en bij uitbreiding zijn discipelen) ons iets wil leren, dan is het wel dat de mens tot alles in staat is, als hij maar gelooft en recht in zijn schoenen staat. Hoe hopeloos de omstandigheden ook worden, aan de einder gloort altijd een nieuwe dag. Denk maar aan de manier waarop Saving Private Ryan zijn avontuur op gang trok. In Cast Away krijgen we meer van hetzelfde. Hanks speelt een kerel die overal ter wereld inspringt als de koerierdienst Federal Express een nieuw zenuwcentrum opent. Dat hij net die job heeft, is alles behalve toevallig. Castaway gaat namelijk over de ziekte van onze tijd, stress, hoe ons familieleven eronder lijdt (Hanks gaat werken met Kerstmis, altijd een doodzonde in dit soort films) en hoe we dringend ons bestaan anders moeten oriënteren. Onthaasting dus, en Hanks personage krijgt daarin een stoomcursus op zijn eenzame eiland. Enfin, stoomcursus, uiteindelijk duurt het vier jaar voor hij afstudeert en (zowel mentaal als fysiek) een totaal andere mens word. Als je wil weten of hij ooit van dat eiland afraakt en zijn weg terug naar huis vindt, hoeft u enkel uw gezond verstand te gebruiken (of de trailer van de film te bekijken). Wat heb je immers aan nieuwe inzichten als je ze met niemand kan delen? De psychologie van de film kan je moeiteloos zelf invullen, maar het gevolg is dat je je nooit echt stoort aan wat Zemeckis je in de maag wil splitsen. Je weet dat het komt en dus concentreer je je op de technische en visuele kant van de zaak. En die is, zoals het de Spielberg-fabriek betaamt, adembenemend. De crash, de nacht op het dobberende reddingssloepje, Hanks eerste kennismaking met het eiland, zijn eerste ontsnappingspoging: qua vakkundige en zwierige filmmakerij kan het tellen. Zoals bij de meeste collega-predikanten zijn subtiliteit en humor niet Zemeckis sterkste punten, maar hij weet zijn sermoen verdorie aantrekkelijk te verpakken. Wat Tom Hanks prestatie betreft, zijn we er nog niet helemaal uit. Het ruikt net iets teveel naar een demonstratie, al kan je hem op technisch vlak en qua toewijding (Hanks verloor tientallen kilos om zichzelf om te toveren van een goed in het vlees zittende workaholic tot een pezige eilandbewoner) niet met de vinger wijzen.Van Robert ZemeckisMet Tom Hanks, Helen Hunt, Nick Searcy, Jenifer Lewis, Geoffrey BlakeLa saison des hommesHet onderwerp van La saison des hommes is zo schrijnend dat het moeilijk is om een slecht woord over de film zelf te schrijven. Het gaat over de manier waarop de vrouw in Tunesië door allerlei tradities en wetten altijd maar weer gefnuikt en gekleineerd wordt, en hoe de man er de plak zwaait. Dat zon leven een hoop frustraties en problemen oplevert die generatie op generatie doorgegeven worden, zal niemand verbazen. Aan de goede bedoelingen van cineast Moufida Tlatli moeten we niet twijfelen, maar in haar drang om wantoestanden aan te klagen, offert ze de subtiliteit van haar personages blindelings op. De boodschap is duidelijk, maar raakt je nauwelijks. Spijtig.Van Moufida TlatliMet Rabiaa Ben Abdallah, Sabah Bouzouita, Ghalia Ben Ali, Hend Sabri, Ezzedine GennounBlack & WhiteOver de manier waarop jonge blanke Amerikanen (en niet alleen zij) steeds meer de zwarte cultuur gaan verafgoden, zijn al meer films gemaakt, maar James Toback kwam toch met een origineel concept aandraven. De zwarte cultuur is in de eerste plaats rap en hiphop, dus waarom geen film in diezelfde stijl? En dus is Black & White een aaneenschakeling van half afgewerkte scènes en improvisaties, vrij gemonteerd als een rap. Dat klinkt leuk, maar jammer genoeg verliezen Toback en zijn acteurs zich al snel in oeverloos gezwam en spontane dialogen die overal en nergens over gaan. Als experiment heeft dit misschien nog zijn waarde, als film gaat Black & White al na een half uur mateloos op de zenuwen werken. Dit is improvisatie op zijn smalst, iets waar de filmmakers zich waarschijnlijk kostelijk mee geamuseerd hebben, maar waar de kijker totaal geen boodschap aan heeft. En mocht u iets opgevangen hebben van de controverse die Toback in Amerika heeft opgeroepen: de film opent inderdaad met een (eerder tamme) interraciale neukpartij in Central Park, maar dan hebben we het qua seks wel gehad.Van James TobackMet Bijou Phillips, Ben Stiller, Mike Tyson, Brooke Shields, Robert Downey Jr.Samenstelling: Ruben NOLLET