Advertentie
Advertentie

CatenaccioStefaan Huysentruyt

We hebben niet 200.000 jobs maar 500.000 tot 600.000 nieuwe jobs nodig, zegt premier Guy Verhofstadt in een interview met deze krant. In zijn bekende voluntaristische stijl steekt de wielerfanaat nog een tandje bij. De reden is eenvoudig: enkel door de tewerkstellingsgraad gevoelig op te krikken, kan volgens Verhofstadt de financiering van de sociale zekerheid veiliggesteld worden. Werk, werk en nog eens werk, de paarse variant van de paars-groene actieve welvaartsstaat, is voor de regeringsleider het alfa en het omega. Van alternatieven om de sociale zekerheid te financieren, wil hij niet horen. Geen algemene sociale bijdrage, geen financiering door de fiscaliteit van de niet-arbeidsgebonden sectoren als kinderbijslag en ziekteverzekering,... Als er maar genoeg jobs gecreeerd worden, blijft onze sociale zekerheid vanzelf betaalbaar, luidt het credo van de premier. Ook over hoe die jobs moeten totstandkomen, is de premier duidelijk: verder de lasten verlagen. Maar over hoe die lastenverlaging moet worden gefinancierd, is de regeringsleider minder duidelijk. Om budgettaire redenen beperkt paars de lastenverlaging voor het bedrijfsleven tijdens deze legislatuur tot zowat 1 miljard euro op jaarbasis. Bijkomende lastenverlagingen zullen maar kunnen als er keuzes gemaakt worden. Een keuze bijvoorbeeld tussen besparen in de sociale zekerheid, of de fiscaliteit verhogen, of beide. Maar precies het maken van die keuzes is paars tot dusver uit de weg gegaan. Guy Verhofstadt hoopt dat paars na de deelstaatsverkiezingen van midden volgend jaar ook in Vlaanderen aan de slag kan. Paars is volgens hem een coalitie waarmee zaken kunnen worden gerealiseerd die in het verleden ondenkbaar waren. Dat verleden werd volgens de premier gekenmerkt door het catenaccio, mekaar neutraliseren en de nul-nul op het bord houden. Die ingesteldheid zou de Belgische politiek decennia lang verlamd hebben. De vraag is of het paarse spel niet eveneens door het catenaccio wordt gekenmerkt. Socialisten en liberalen houden mekaar gegijzeld. De expliciete regel is dat de liberalen hun handen afhouden van de sociale zekerheid, terwijl de socialisten niet mogen raken aan de verlaging van de fiscaliteit. Als Verhofstadt inderdaad voor de drie w's gaat, moet die regel liever vroeg dan laat sneuvelen. Lastenverlagingen en hogere uitgaven in de sociale zekerheid gaan nu eenmaal niet samen. En dat is geen kwestie van competitiviteit. Je kan als land zeer competitief zijn en toch een hoge fiscale druk hebben. Zo behoren de Scandinavische landen volgens het World Economic Forum tot de wereldtop op het vlak van competitiviteit. Maar je kan als land ook zeer competitief zijn en een lage fiscale druk hebben. De socialisten lonken naar het Scandinavische model, Verhofstadt en de liberalen zijn voor de tweede optie. Ten grondslag liggen twee maatschappijvisies waartussen gekozen moet worden, maar dat gebeurt niet. Wegens het catenaccio.