CD&WStefaan Huysentruyt

Het was gisteren bijltjesdag bij CD&V. Volgens een aloude christen-democratische traditie moet bij een verkiezingsnederlaag - en dat zijn er inmiddels heel wat - de kop rollen van wie voor die nederlaag verantwoordelijk wordt geacht. Dit keer is het niet anders. De partij, die campagne voerde voor mensen en waarden, zette haar voorzitter gisteren op een allesbehalve menswaardige manier aan de deur. Maar dat heeft Stefaan de Clerck ook gedeeltelijk aan zichzelf te wijten. Door te doen alsof de verkiezingsnederlaag zijn positie niet had aangetast, moest de achterban wel naar de grote middelen grijpen. Stefaan de Clerck is de traditionele zondebok die wordt geofferd. Iemand moet boeten voor het slechtste electorale resultaat uit de geschiedenis van de partij. Om hem te kunnen offeren, wordt hem een gebrek aan communicatietalent aangewreven. Als coach deugde hij, luidt het vrij unanieme oordeel in de partij. Maar zijn wollige taalgebruik maakte dat CD&V er maar niet in slaagde zich tijdens de verkiezingscampagne als een valabel alternatief te profileren. De vraag is of De Clerck anders kon dan wollig zijn. In hoever werd door zijn tegenstrevers in de partij op de man en niet op de bal gespeeld? Was met andere woorden het partijprogramma voor de verkiezingen niet even wollig als het taalgebruik van de man die het moest verpersoonlijken? CD&V was de voorbije campagne CD&W, christen-democratisch en wollig. Zelfs de beste communicator slaagt er niet in een onduidelijk product te verkopen. Ook de nieuwe partijleiding die op 27 juni wordt verkozen, zal daar niet in slagen. De eerste taak van de nieuwe ploeg bestaat er dan ook in het profiel van de Vlaamse christen-democraten aan te scherpen. Dat zal niet lukken als opnieuw de kool en de geit worden gespaard. De Clerck lanceerde de dag na de verkiezingen het idee van de spreidstand. Nu de groenen uit het federale parlement verdwenen zijn, zou CD&V de banden met het ACW opnieuw kunnen aanhalen. Tegelijk wilde hij de kiezer rechts van het centrum beter bedienen. Maar dergelijke spreidstand leidt alleen tot een nog vager profiel. Wie alle kiezers tracht aan te spreken, spreekt uiteindelijk geen enkele kiezer meer aan. En dat valt vrij letterlijk te nemen. Want de sociologische rekruteringsbasis voor de christen-democratie erodeert steeds verder. Overigens, als CD&V er zelf niet in slaagt zich te herprofileren, krijgt de partij door de aan de gang zijnde herschikking van het politieke landschap vanzelf een nieuw profiel opgedrongen. Ofwel ontwikkelen de christen-democraten resoluut en zonder spreidstanden een duidelijk centrumprofiel. Ofwel zal de hergroepering ter linkerzijde de Vlaamse christen-democraten automatisch in een centrumrechtse rol duwen. Omdat er rechts van het centrum nog een gat in de markt gaapt, zou dat voor CD&V electoraal allicht niet eens een slechte zaak zijn.