Ceçi nest paslEurope

Parijs en Berlijn zijn het radicaal oneens over de aanpak van de dollekoeiencrisis. Dat bleek maandag overduidelijk, tijdens een bijeenkomst van de EU-ministers van Landbouw in Brussel. En het lijkt er sterk op dat het meer is dan een gewoon meningsverschil. Het is de botsing van twee totaal verschillende wereldbeelden, die al jaren onder de oppervlakte zit. Het laat zich raden dat deze ziekte erg besmettelijk wordt voor de werking van Europa.De onenigheid in het centrale Europese duo sluimert al lang. Na het verdwijnen van François Mitterrand en Helmut Kohl bleef het leeg achter het Europese roer. Tussen de opvolgers, Gerhard Schröder en Jacques Chirac, is er geen sprake van wederzijds geknetter. Beiden worden in de eerste plaats gedreven door de nationale belangen. Europa komt op de tweede plaats.Toen in maart 1999 in Berlijn, onder Duits EU-voorzitterschap, een financieel keurslijf voor de Unie werd vastgelegd tot 2006, gaf Schröder blijk van Europees staatsmanschap. Hij kon een akkoord beklinken waarin zowel de zuinige EU-landen als de klassieke steuntrekkers zich konden vinden. Schröder moest voor het akkoord van Berlijn wel een hoge prijs betalen. Jacques Chirac slaagde erin de belangrijkste elementen van de geplande Europese landbouwhervorming te vertragen of helemaal te ontmijnen. Een landbouwhervorming die nodig was om de al te beschermde Europese landbouw beter opgewassen te maken tegen de concurrentie van elders in de wereld.Ogenschijnlijk werden na Berlijn de tegenstellingen tussen Parijs en Berlijn overbrugd. Om de indruk te wekken dat de Frans-Duitse motor wel degelijk nog draaide, gaven zowel Duitse als Franse bewindslui belangrijke speeches over de toekomst van Europa. In Nice, waar een nieuw Europees verdrag op tafel lag, liep het evenwel helemaal mis tussen Schröder en Chirac. En wel omdat de Franse president tot elke prijs zijn land op gelijke voet met Duitsland wou houden. In de uitverkoop om evenwaardig aan Duitsland te zijn, zette Chirac zelfs een erkenning van Brussel als hoofdstad van Europa in de etalage.Het keurslijf van Berlijn is veel erger voor Europa dan het nutteloze verdrag van Nice, voorspelde een EU-diplomaat onlangs. Nu Europa geconfronteerd wordt met een voedselcrisis van formaat, wordt inderdaad van alle kanten getrokken aan dit keurslijf. Frankrijk wil, net zoals de boeren, meer Europees geld. Komt dat er niet, dan volgen nationale steunmaatregelen. Duitsland wil nu al werken aan een radicale hervorming van het landbouwbeleid. Meer geld voor de crisis nu is er niet. Laat de markt maar spelen, zegt de groene minister van Landbouw.Beide opties dreigen het Europese landbouwbeleid van binnenuit kapot te maken, zonder dat een waardig alternatief geboden worden. Heel het Europese bouwwerk dreigt meegesleurd te worden in een avontuur waarvan het einde niet in zicht is. En dat de fundamenten van de Europese samenwerking en solidariteit zwaar kan aantasten. De eindtermen van Europa, die België zo graag als EU-voorzitter wil vastleggen in Laken eind dit jaar, krijgen daardoor wel een heel bittere bijsmaak. Misschien daarom dat de hoed van René Magritte in het logo van het Belgisch EU-voorzitterschap is verwerkt. Ceçi nest pas lEurope. Of toch ? Kristien VAN HAVER