Advertentie
Advertentie

Centen zijn taboePierre Huylenbroeck

De regering-Verhofstadt II schrapt het wetsontwerp over de verplichte publicatie van de vergoedingen van bestuurders en directieleden van beursgenoteerde bedrijven. Het contrast met het buitenland is groot. In de Angelsaksische landen en Scandinavie bijvoorbeeld, is de verplichte vermelding van lonen en alternatieve vergoedingen al jaren verplicht. Frankrijk keurde in 2001 een strenge wet goed. Dat is inmiddels ook in Nederland het geval. Waarom gaat de Belgische overheid op de rem staan, net nu de bereidheid over meer openheid van bedrijfsvoering elders in de geindustrialiseerde wereld duidelijk aanwezig is? De Amerikaanse wetgever moest dringend een duidelijk signaal geven aan zijn wantrouwende bevolking, na de grote schandalen bij Enron, WorldCom, Arthur Andersen en vele anderen. De strenge Sarbanes-Oxley-wetgeving was het resultaat. De Nederlandse bevolking vond het debacle van Ahold schandalig, net als de berichten over het gigantische loon van de topman van de tegelijk fors afslankende multinational KPN. De commissie-Tabaksblat legt de Nederlandse ondernemers inmiddels een strenge gedragscode op. Het Belgische wetsontwerp van Vincent van Quickenborne en Paul de Grauwe ging lang niet zo ver. Het wilde gewoon opleggen wat in onze buurlanden al jaren wordt opgelegd. En na de frauduleuze val van Lernout & Hauspie en de heisa over het loon van de gewezen Post-topman Frans Rombouts, was ook bij ons een signaal meer dan welkom. Het is geen goede zaak voor Belgie dat de buitenland stilaan de indruk krijgt dat ons land ver achterop hinkt. Het spreekt vanzelf dat het verplicht openbaar maken van toplonen een ingewikkelde oefening is. Het is een zeer complexe materie: topvergoedingen bestaan vaak uit rechtstreekse en onrechtstreekse lonen, optie- en/of aandelenpakketten, onkostenvergoedingen en tal van voordelen. Raak daar maar wijs uit. Voorts moet een afweging worden gemaakt tussen transparantie en het recht op privacy. Afgunst en nijd zijn te mijden: het ene directielid kan in zijn wiek geschoten zijn omdat het andere directielid meer blijkt te verdienen. Het is dus logisch dat over zulke delicate zaken diepgaand en langdurig wordt gediscussieerd, en dat zo'n wetsontwerp meermaals wordt geamendeerd. Maar wat heet langdurig? Het voorstel dateert al van april 2001. Bovendien is hier geen sprake van 'bijvijlen'. Het hele procede van voorstel via ontwerp naar wet moet gewoon worden overgedaan. Daar gaan nog eens jaren over. In 1995 werden de kaderwetten voor vermogensaangiften goedgekeurd, en door de toenmalige regering voorgesteld als sprekend voorbeeld van de Nieuwe Politieke Cultuur. Op de uitvoering is het nog altijd wachten. Alle grote uitspraken en beloftes ten spijt, geldt in Belgie nog altijd: centen zijn taboe.