Cinema Select(de moeite en nog steeds in de zalen)

Before Night FallsToen Castro de revolutie uitriep op Cuba en Batista van de macht stootte, lag de dichter Reinaldo Arenas daar niet bepaald van wakker. Maar met zijn ongedwongen geest, zijn lak aan autoriteit en zijn homoseksuele geaardheid werd hij een doorn in het oog van de nieuwe machthebbers. Before Night Falls mag dan wel een biografie zijn, hij is niet obsessief geïnteresseerd in een nauwgezette historische reconstructie van Arenas leven. Regisseur Julian Schnabel, die eerder Basquiat maakte, wil in de eerste plaats een idee geven van hoe de dichter dacht en welke idealen hij nastreefde. Soms gaat de film daardoor meer op een stream of consciousness lijken dan op een samenhangend verhaal, maar het is de enig juiste manier om deze opmerkelijke figuur voor te stellen.The Deep EndMargaret is een huisvrouw uit de nette burgerwijken rond Lake Tahoe, iemand die haar leven op orde heeft (of dat denkt) en haar dagen vult met de routine van boodschappen, kinderen wegbrengen en huishoudelijke taken. Aan die voorspelbare rust komt een brutaal einde wanneer ze de ongewenste minnaar van haar tienerzoon op een morgen dood aantreft in hun achtertuin. Als pure thriller maakt The Deep End misschien weinig brokken, maar de plot is niet wat regisseurs David Siegel en Scott McGehee interesseert. De film is vooral het portret van een gewone vrouw die in ongewone omstandigheden overeind tracht te blijven. Een fascinerend spektakel, mede door de geweldige vertolking van hoofdactrice Tilda Swinton.Moulin Rouge!Twee doelen had Baz Luhrmann voor ogen toen hij aan Moulin Rouge! begonnen. De eerste ambitie is er één die hij ook in zijn twee vorige films (Strictly Ballroom, Romeo + Juliet) hoog hield: ontroeren, met alle middelen die zijn razende verbeelding kunnen verzinnen. Daarnaast wou de cineast ook de musical in een nieuw jasje steken, met een resem bekende deuntjes en een regie die de vergelijking met de glittertijd van Fred Astaire en Gene Kelly kan doorstaan. Het resultaat is een wervelwind van een film, met emoties die even overweldigend losbarsten als het visuele vuurwerk dat Luhrmann afsteekt. De zang- en acteerprestaties van Nicole Kidman en Ewan McGregor, een duo dat knettert zodra het op het scherm verschijnt, kunnen het plezier enkel nog vergroten.The PledgeJack Nicholson mag dan al 64 zijn, het weerhoudt er hem niet van om een van de meest indringende en overtuigende vertolkingen uit zijn carrière neer te zetten. Hij is Jerry Black, een rechercheur die op de dag van zijn pensioen verwikkeld raakt in een moordzaak die zijn leven zal veranderen. Hij zweert de ouders van het slachtoffer de dader te vatten, en dat blijkt niet zo eenvoudig. Regisseur Sean Penn haalde het verhaal bij Friedrich Dürrenmatt, maar deed er toch zijn eigen ding mee. The Pledge past perfect in het rijtje intense dramas waarmee Penn zo goed uit de voeten kan. Want laat u zich niet op het verkeerde pad sturen door de aanwezigheid van seriemoordenaars en flikken: dit is geen klassieke thriller.The Tailor of PanamaTerwijl Hollywood steeds gretiger teruggrijpt naar clichés en stupiditeiten om volk te lokken, houdt John Boorman koppig vast aan de voorwaarden die hij zelf aan een film stelt. Subtiel geschetste personages, opwindende dialogen, plaats voor emotie en ontroering en toch duivels geestig, The Tailor of Panama proeft als een vijfsterrenmenu in een hamburgertent. Geoffrey Rush is uitstekend als de kleermaker die een nieuw leven heeft opgebouwd in Panama, en Pierce Brosnan geniet duidelijk mateloos van zijn rol als spion zonder scrupules en met veel sex-appetijt (in wezen hetzelfde personage als Bond maar dan vanuit een heel andere hoek bekeken).TogetherLukas Moodysson heeft altijd gezegd dat hij films wil maken die zowel onderhoudend als waardevol zijn, en in Together blijft hij bij dat voornemen. Het gaat hier om een blik achter de schermen van een gemeenschapshuis anno 1975, een plaats waar jongeren van allerlei slag en ideologie een nieuwe vorm van samenleven uitproberen. Wanneer de burgerlijke zus van één van hen haar man verlaat en samen met haar twee kinderen onderdak zoekt in het huis, zorgt dat voor de nodige spanningen. Politiek en maatschappelijke kritiek zijn nooit ver in Together, maar net als in zijn debuut Fucking Åmæl verzacht Moodysson de meppen die hij uitdeelt. Hij blijft in de eerste plaats een minzame kerel, iemand die de mensheid alles wil vergeven omdat we in de grond allemaal dezelfde zijn. RN