City by the Sea

De dramatische thriller 'City by the Sea' haalde zijn inspiratie bij een artikel uit het maandblad Esquire. 'Mark of a Murderer' heette het, en het beschreef een moordonderzoek dat de zoon van een gepensioneerde politieagent aanwees als dader. Wat de zaak extra fascinerend maakte, was het feit dat de vader van die ex-agent ook ooit terechtgesteld was wegens moord. Het idee dat moordzucht genetisch zou zijn, wordt in de filmversie echter vakkundig de nek omgewrongen. In een typische Hollywood-wending krijgt de beschuldigde zoon een onschuldig en knap smoeltje en is er door de aanwezigheid van een echte psychopaat nog weinig sprake van dubbelzinnigheid of twijfel. Tot overmaat van ramp loopt alles uit op een bepaald lullige ontknoping en tranerige speech over vaders, zonen, liefde en nieuwe kansen. Heel spijtig, want met een decor als Long Beach (de 'City by the Sea' die ooit een zomerparadijs was en nu enkel nog minder bedeelden en junkies aantrekt) en de aanwezigheid van sterke acteurs als Robert de Niro, Frances McDormand en James Franco (onthou die naam) viel hier veel meer uit te puren. De aanwezigheid van McDormand valt extra op omdat de actrice totnogtoe nauwelijks op een slechte keuze te betrappen viel. Haar moment de gloire deed zich een jaar of vijf geleden voor, toen 'Fargo' om een of andere onverklaarbare reden (wat heeft Hollywood met kwaliteit te maken?) tot flavour of the month werd gebombardeerd. McDormands hoofdvertolking als de naieve maar nuchtere en hoogzwangere plattelandsflik Marge Gunderson leverde haar zelfs het hoogste schavot tijdens de Oscarshow op. Andere actrices zouden na zo'n prijs alles in het werk stellen om dat succes zo snel mogelijk te verzilveren, maar McDormand hield alles bij het oude. Ze blijft trouw aan haar eerste grote liefde (het theater), ze verschijnt enkel op het bioscoopscherm als het project de moeite loont (zoals Robert Altmans 'Short Cuts', Alan Parkers 'Mississippi Burning', Curtis Hansons 'Wonder Boys' of Cameron Crowes 'Almost Famous') en ze geniet van haar leven aan de zijde van Joel Coen, de helft van het befaamde Coen Bros-duo. Of zoals ze ooit grapte toen haar gevraagd werd hoe ze de hoofdrol in 'Fargo' had vastgekregen: 'Het feit dat ik het bed deel met de regisseur heeft daar misschien iets mee te maken.' Het typeert de no nonsense-houding waarmee McDormand door het leven stapt. Ze is niet bang voor risico's (in het geestige 'Laurel Canyon' speelt ze bijvoorbeeld een rock-moeder die graag haar kleren uittrekt) en doet enkel de dingen waar ze volledig achter staat. Waarom dan een film als 'City by the Sea', waar ze in feite niet meer is dan The Girlfriend? Frances McDormand: 'Normaal gezien haat ik het om het Liefje te spelen, maar in dit geval wou ik een uitzondering maken. Je krijgt tenslotte niet elke dag de kans om met De Niro te acteren. Dit soort rol is een soort klassieker geworden. Ze is de vrouw van het hoofdpersonage, wat het publiek de kans geeft om binnen te kijken in het prive-leven van die figuur. Het mooie aan dit Liefje is dat ze zich niet zomaar bij de situatie neerlegt. Robert de Niro's personage maakt zich geen zorgen, tot zij in zijn leven komt. Dat was iets wat we beslist hebben toen we voor het eerst het scenario lazen.' Ik moet zeggen dat ik het scenario nogal rommelig vond. McDormand: 'Het stond ook niet bepaald op punt toen we eraan begonnen. Het was een rommelige blauwdruk vol subtekst en lange monologen die enkel dienden om de dingen uit te leggen. Tijdens de repetities en de pre-productie bleef ik herhalen dat het nergens op sloeg en iedereen zei dat ik gelijk had. We hebben heel veel moeten bijschaven en schrappen op de set, wat heel veel tijd heeft gekost.' U zat in de jury van het allereerste Tribeca-filmfestival, een initiatief van De Niro. Een erfenis van 'City by the Sea'? McDormand: 'Ja. Bob belde me op. Ik had het anders nooit gedaan. Ik had het toen nogal druk en 15 films bekijken op vier dagen paste eigenlijk niet in mijn planning. Maar ik ben blij dat ik toch ja heb gezegd. Het festival werd ook met de juiste spirit georganiseerd. Er was geen spoor van zelfverheerlijking, dat ze zichzelf geweldig vonden omdat ze iets op poten hadden gezet om jonge filmmakers een kans te geven. Integendeel, de sfeer die er heerste, was er een van 'Wow, laten we een hoop films bekijken!'' U bent een van de vrouwen die aan bod komen in 'Searching Debra Winger', de documentaire van Rosanna Arquette over de druk die oudere actrices ervaren in Hollywood. Waarom wou u daaraan deelnemen? McDormand: 'Het is eigenlijk buiten mijn wil om gebeurd. Rosanna duwde me op een feestje in Cannes plots een camera in het gezicht en stelde me een paar vragen. En ik was dronken. (lacht) Toen iemand me later opbelde om de toestemming te vragen om die beelden te gebruiken, dacht ik 'Hola, wacht eens even. Wat heb ik toen gezegd?' Maar mijn standpunt is het volgende. Het gaat er niet om dat vrouwen van boven de 40 nauwelijks nog kansen krijgen in Hollywood. Het gaat erom dat vrouwen in het algemeen ondervertegenwoordigd zijn. Als de vrouwengemeenschap zichzelf al begint op te delen in leeftijdsgroepen, raken we nooit ergens. Daar moeten we voor oppassen.' U lijkt aan dat lot van de oudere actrice te ontsnappen. McDormand: 'Ik weet dat ik vanuit een bijzonder bevoorrechte positie spreek, want ik heb nooit problemen gehad om werk te vinden. Ook al betekent het dat ik nu en dan het Liefje moet spelen. Maar het geld dat ik daarvoor krijg, stelt me in staat om andere dingen te doen.' Voel je dus geen enkele druk om een mooi lichaam te houden en er jong uit te zien? McDormand: 'Ik zal hier niet beweren dat ijdelheid me compleet vreemd is. In 'Laurel Canyon' sta ik volledig naakt in een zwembad en ik moet zeggen dat ik blij ben dat mijn lijf omringd is door kabbelend water. (lacht) Maar ik weiger om mee te doen met de cultuur van massaverminking die momenteel aan de gang is. De mensen spuiten vergif in hun gezicht om de rimpels weg te krijgen en ze worden er niet eens high van. Ik weet zeker dat ik in mijn leven ook al substanties genomen heb die beter niet in mijn lijf waren terechtgekomen, maar het idee dat je zoiets zou doen zonder dat je ervan kan genieten, gaat mij te ver. De mensen doen het puur om cosmetische redenen, terwijl het hun zenuwcellen doodt. Die evolutie jaagt me schrik aan.' Van Michael Caton-Jones Met Robert de Niro, James Franco, William Forsythe, Frances McDormand, Eliza Dushku, George Dzundza Blue Gate Crossing Als je zeven zwangere vrouwen gezien hebt, dan is het volgende meisje dat je ontmoet de Ware. Maar als je een lijkwagen in het oog krijgt, moet je terug van vooraf aan beginnen. Dat was de Magische Formule die mij ooit als tiener wijsgemaakt is om te weten wie jouw toekomstige zou worden. In de Taiwanese film 'Blue Gate Crossing' klinkt die formule anders: als je de naam van je geliefde neerschrijft tot alle inkt uit je balpen is verdwenen, zal het object van je verlangens ook verliefd worden op jou. Om maar te zeggen dat amoureuze smachtingen en onzekerheid geen voorrecht (of exclusieve vloek) zijn van de westerse wereld. Neem de paar Taiwanese gebruiken die nog overschieten weg uit deze film en je krijgt iets wat heel dicht in de buurt ligt van pakweg het Zweedse 'Fucking Amal'. Niet alleen even herkenbaar en waarachtig maar ook even goed geschreven en even grappig. Neem bijvoorbeeld volgende scene: een meisje schuift aan een rood licht aan naast de fiets van een jongen die haar intrigeert, en om beurten duwen ze hun voorwiel een klein stukje voor dat van de ander. Het zijn kleine gebaren, maar ze zeggen veel meer dan de ellenlange monologen die je pakweg in 'City by the Sea' aantreft. Het grote verschil tussen regisseur/scenarist Chin-yen Yee en zijn Zweedse collega Lukas Moodysson (om de vergelijking met 'Fucking Amal' even door te trekken), is dat Yee nog een veel romantischer ziel heeft. Ook al kiest hij voor een uitkomst die een pak minder taboes doorbreekt (als je van slechte wil bent, kan je hem zelfs reactionair noemen), hij stopt zijn film zo vol tederheid dat je ervoor moet smelten. Centraal staan twee hartsvriendinnen, Kerou en Yuezhen, die dromen van de Grote Liefde die ze in hun leven zullen vinden. Bij Yuezhen heeft die Liefde al een gezicht, dat van de rebelse Shihao, maar omdat ze te verlegen is om de jongen zelf aan te spreken, moet Kerou het contact maken. Maar die strategie heeft heel onverwachte gevolgen. Van Chin-yen Yee Met Bo-lin Chen, Lun-mei Guey, Shu-hui Liang Tears of the Sun Het valt bijzonder zwaar om een film als 'Tears of the Sun' objectief te bekijken. De professionele manier waarop regisseur Antoine Fuqua (nu helemaal doorgebroken dankzij 'Training Day') de militaire thriller inblikt, verdient het nodige respect, maar met een verhaal als dit verdwijnt het vakmanschap onvermijdelijk in het niets. Hoe kan je immers objectief kijken naar een film over Amerikaanse paracommando's die de opdracht krijgen om een (aangetrouwde) Amerikaanse dokter weg te halen uit de Nigeriaanse jungle voor ze in de handen valt van bloeddorstige rebellen, para's die aanvankelijk geen moer geven om het lot van de zwarte collega's en patienten van de dokter in kwestie, maar uiteindelijk besluiten om de bevelen naast zich neer te leggen en lijf en leden te riskeren om iedereen veilig naar de grens met Kameroen te brengen? Vooral als die film eindigt met een citaat van de Britse politicus en filosoof Edmund Burke, die ooit zei: 'Het enige wat moet gebeuren om het Kwaad te laten zegevieren, is dat goeie mensen niks doen.' In het licht van de huidige gebeurtenissen in Liberia kan je die uitspraak enkel beamen, in het licht van wat zich in Irak heeft afgespeeld (en van wat daar nog steeds gebeurt) bekijk je die woorden plots veel kritischer. Hetzelfde geldt voor de film als geheel. Natuurlijk is het nodig dat die paracommando's niet zomaar toekijken hoe de bevolking afgeslacht wordt. Natuurlijk moeten ze ingrijpen. Maar 'Tears of the Sun' presenteert het met zoveel misplaatste trots (in een conflict als dit zijn geen winnaars) dat je onvermijdelijk denkt aan de Palestijnse fotograaf die onlangs door paniekerige Amerikaanse GI's doodgeschoten werd. 'Tears of the Sun' proeft te veel naar Hollywood dan goed is en maakt er vooral naar het einde een boeltje van, maar wie erin slaagt om zijn blik op de wereld even af te schermen, zal er misschien toch nog van genieten. Veel geluk ermee. Van Antoine Fuqua Met Bruce Willis, Monica Bellucci, Cole Hauser, Eamonn Walker, Johnny Messner, Tom SkerrittPleinOPENair is een festival dat in een paar Brusselse wijken een gratis programma van film, muziek en animatie aanbiedt. Tot 30 augustus vindt u het in de Zuidwijk (Fonsnylaan), op 5 en 6 september in de Europawijk (Waversesteenweg). Het filmluik omvat onder meer werk van Streven Soderbergh (het bizarre en weinig vertoonde 'Schizopolis'), Wayne Wang ('Blue in the Face') en Werner Herzog ('Where the Green Ants Dream'). Meer info: 02/779 59 00 of www.nova-cinema.com.