Advertentie
Advertentie

Clinton uitzingen

De kans dat Israëliërs en Palestijnen een vredesakkoord bereiken tegen het eind van de ambtstermijn van de Amerikaanse president, Bill Clinton, op 20 januari of tegen de Israëlische premierverkiezingen van 6 februari is zo goed als nihil. Er zijn al zoveel deadlines gepasseerd, dat het naïef zou zijn te denken dat beide datums ditmaal wel enig verschil zouden maken. Om de Amerikaanse president een plezier te doen, proberen beide partijen nog de schijn op te houden. Ze moeten het nog drie weken zien uit te zingen.Indien er ondanks alles toch een akkoord wordt ondertekend, dan blijft een dergelijke overeenkomst achteraf zo goed als zeker dode letter. Het verzet bij de Israëlische en Palestijnse bevolking tegen een compromis is na drie maanden intifada te groot. Ariel Sharon, de rivaal van de Israëlische premier Barak in de aanloop naar de premierverkiezingen, heeft al duidelijk laten verstaan dat hij elk akkoord dat voor 6 februari wordt bereikt, naast zich zal neerleggen. De voorsprong van Sharon op Barak in de peilingen is intussen zo groot dat er al een wonder moet gebeuren, wil Barak de vervroegde verkiezingen winnen. Voorstellen over de overdracht van de soevereiniteit over een deel van Jeruzalem aan de Palestijnen zijn voor het Israëlische electoraat op dit moment onverteerbaar, net als de ontmanteling van een aantal joodse nederzettingen in de bezette gebieden. Barak denkt al op lange termijn, maar de Israëlische bevolking zal hem op 6 februari waarschijnlijk niet willen volgen.Niemand is intussen voorstander van een oorlog en iedereen wil in rust en vrede leven. Dat geldt ook voor Sharon, die met zijn bezoek aan de Tempelberg op 28 september wel de nieuwe Palestijnse intifada ontketende. Als Sharon verkozen wordt, moet hij vroeg of laat de Palestijnen toch tegemoet komen. Al was het maar om het isolement te doorbreken waarin Israël na een verkiezingsoverwinning van Sharon dreigt terecht te komen. Sharon wordt niet alleen geassocieerd met de nieuwe intifada, maar ook met het bloedbad in de Palestijnse kampen van Sabra en Chatila in september 1982.Een verkiezingsoverwinning van Sharon doet in de Arabische wereld beslist een storm van verontwaardiging losbarsten. Maar daar blijft het waarschijnlijk bij. De Palestijnse president, Yasser Arafat, zal na drie maanden intifada al wel hebben ingezien dat de steun van de Arabische wereld voor zijn Jeruzalem-kruistocht beperkt blijft tot lippendienst. Indien er in de regio toch een gewapend conflict mocht losbarsten naar aanleiding van de Israëlisch-Palestijnse spanningen, dan begint dit vermoedelijk aan de Israëlisch-Libanese grens en dit onder impuls van de door Iran gesteunde Hezbollah. De haat en de woede zitten zo diep dat er waarschijnlijk een aantal jaren zullen verlopen vooraleer Israëliërs en Palestijnen weer ernstig over echte vrede kunnen praten. Sharon zal zeer waarschijnlijk erg repressief tegen de Palestijnen optreden en trachten hen zoveel mogelijk te isoleren. Misschien erkent hij onder internationale druk ooit wel een onafhankelijk Palestina. Of dat ook een leefbare staat zal zijn, is een andere vraag, en of hij Yasser Arafat het vaderschap over die staat gunt, is al even onwaarschijnlijk. Ludwig DE VOCHT