Columnisme

Er zullen na de degradatie van nieuwslezer Bavo Claes wellicht tal van VRT-mensen naar de kapper hollen voor een kleurspoeling. De uitstraling van een éminence grise is definitief taboe geworden. Hoe snel zullen ook onze heren politici zich aan die nieuwe trend aanpassen?En hoe lang zal het duren vooraleer het nieuwsoffensief de Vlaamse kijker volkomen suf en onbewogen laat? Zoveel gelijksoortig nieuws, zoveel zwevende opinies, zoveel herhaling en recyclagewerk om dagelijks te verwerken. Villa Politica, Zinzen, De Zevende Dag, een aparte setting voor lange interviews in het VTM-laatavondnieuws: aan politieke podia geen gebrek meer. Het zou de geloofwaardigheid en wellicht zelfs productiviteit van onze ministers ten goede komen als hun een barema kon worden opgelegd: per week maximaal drie minuten op tv en niet meer dan 5.000 tekens interviewtekst in de gedrukte media, hoogstens één foto per publicatie per maand. Het zou de geïnteresseerde, maar moegetergde nieuwsconsument een pak tijdwinst opleveren. Dat onze ministers eerst zichzelf een fatsoenlijke snelheidsbeperking opleggen!Was dit maar de logica achter de nieuwste mediastunt van de Vlaamse minister-president Patrick Dewael. Misschien krijgt ons parlement ook stilaan last van het broeikaseffect, want dit lijkt wel een verdwaalde, absurd vroege aprilvis. Vlaamse regering lanceert inspraakoffensief. Vanaf volgende maand mogen zowel ministers van de Vlaamse regering als mensen uit het middenveld hun literaire talenten ten dienste stellen van columnlezend Vlaanderen. Het is de Vlaamse regering die daarvoor de nodige campagneruimte afkoopt in de kranten. Het is de bedoeling een langetermijndenken te lanceren en er mag al eens voluit gegaan worden. Wie vorige herfst de moeite nam om Dewaels kleurennota met 21 Vlaamse voornemens voor de 21ste eeuw te doorworstelen, die weet alvast welk soort langetermijnproza hij kan verwachten.Misschien dat onze ministers er na zoveel sippe gezichten rond de kerstboom achtergekomen zijn dat een boekje publiceren eigenlijk toch niet zoveel positieve aandacht meer genereert. Maar beseft de denktank van Dewael ook dat de keuze voor de column als formule hun hele opzet meteen onschadelijk maakt? Immers, eigen aan het format is niet alleen dat het een vrijplaats is voor een subjectieve visie, maar ook dat het lezend publiek verwacht dat het onderhoudend geschreven is. Het is een vorm van amusement die zo zijn eigen, voorspelbare formules heeft om te prikkelen en te provoceren. Geen lezer die er aan denkt een column werkelijk ernstig te nemen.Zo kan je in een column achteloos de vraag opwerpen hoe het komt dat zoveel liberale kopstukken (Verhofstadt, Dewael, Slangen) niet alleen met een gespleten tong maar ook met min of meer gespleten voortanden hun ideeën openbaar maken. Je kan je ook ongestraft afvragen hoe lang het nog zal duren vooraleer Verhofstadt eindelijk uitroept dat hij weigert nog langer op vakantie te gaan naar Italië. Als Louis Michel zoiets durft tegenover de Oostenrijkers, dan kan Verhofstadt toch niet te lang achter blijven. Zijn grote kans heeft hij al laten liggen toen Berlusconi op het dineetje tijdens de Eurotop zijn eigen parmaham de hemel in prees en tegelijk heel Denemarken verweet culinaire barbaren te zijn. Geen nood, de salonfascist Berlusconi produceert in gestaag tempo nieuwe provocaties en regelrechte aanfluitingen. Het ligt natuurlijk wel moeilijker om een mediatycoon op zijn dubieuze deontologie te wijzen, als men zelf ook zoveel aandacht opeist of afkoopt in de media. Wat valt er de man te verwijten, als hij beweert dat hij de boel alleen maar vlotter wil managen, een filosofie die toch iedere paarse politicus moet kunnen onderschrijven? En wie durft de kwaliteit van de Toscaanse keuken te relativeren, als men er zelf bij elke gelegenheid naar toe trekt om olijven te telen of boeken te dicteren? Het is uiteraard niet echt gepast om appels met peren te vergelijken (behalve in een column), maar in elke politieke cultuur geldt hetzelfde: er kan enkel worden geoogst wat eerder werd gezaaid.