De dorst naar energie

De hittegolf in Europa is stilaan uitgewoed, maar de ravage is erg groot. Bosbranden teisteren nog steeds het oude continent, van Polen tot Portugal. Vooral in Portugal is het heel erg gesteld. Een oppervlakte gelijk aan het Groot-Hertogdom Luxemburg is al in rook opgegaan. Heel midden Portugal ligt er nu zwartgeblakerd bij, en in Spanje en Frankrijk woeden nog regelmatig virulente bosbranden. De hittegolf ontwricht ook heel snel het dagelijkse leven. Het toont aan hoe fragiel vaak de moderne maatschappij kan zijn als er een natuurfenomeen opduikt. De alarmerende berichten uit Frankrijk bewijzen dat. Zowat 3.000 mensen zouden door de grote hitte gestorven zijn. En voor de zieken is de opvang in de Franse ziekenhuizen lamentabel te noemen. Het probleem in de Franse gezondheidszorg sleept al jaren aan. Er wordt gevochten tegen een chronische onderbezetting. Naast een duidelijk beddentekort is er ook een personeelstekort. Sinds de invoering van de 35-urige werkweek is er te weinig personeel in de ziekenhuizen. Door de oplopende kosten in de sociale zekerheid staat er bovendien een rem op de uitgaven in de medische sector. Daardoor zijn er vrijwel iedere zomer dramatische tekorten in ziekenhuizen. En een bijzonder warme zomer zorgt dan voor extra overlast. De politieke klasse mijdt Parijs in de zomer als de pest. Augustus is een heilige vakantiemaand, en het heeft even geduurd vooraleer de Franse premier, Jean-Pierre Raffarin, de ernst van de situatie inzag. Natuurlijk is de vraag in welke mate de hitte de rechtstreekse oorzaak is van het snel oplopende dodental. Maar het is wel zeker dat het opstapelen van patienten in ongekoelde ziekenhuisgangen niet bepaald bevorderlijk is voor de gezondheid. Welke impact de hitte in Belgie heeft gehad, blijft overigens onduidelijk. Dat wordt nog bestudeerd. Panne De kwetsbaarheid van een moderne samenleving wordt ook nog eens ten overvloede aangetoond aan de oostkust van de VS en Canada. Een ongeziene elektriciteitspanne zette zowat 50 miljoen mensen voor uren zonder stroom. Het was een bevreemdend gezicht. Een wereldstad als New York viel zonder licht. Het merkwaardige is dat de sfeer heel gemoedelijk bleef. In tegenstelling tot wat gebeurde bij eerdere stroompannes was er nu geen sprake van plunderingen of gewelddadigheden. '9/11' heeft de New Yorkers op een merkwaardige wijze verenigd. Toch blijft het bedenkelijk dat de grootste en machtigste natie ter wereld niet kan zorgen voor een goede stroomtoevoer. Ook het herstellen van de panne leek eindeloos te duren en verliep bijzonder moeizaam. Blijkbaar is de infrastructuur van de elektriciteit onvoldoende vernieuwd en betalen de getroffen gebieden daarvoor nu een prijs. De energie is al even schaars in Irak, het land met de tweede grootste olievoorraad ter wereld. De spanning tussen de troepen van de coalitie en de lokale bevolking loopt vaak hoog op. In Irak is er natuurlijk een combinatie van een hittegolf, de temperaturen liggen daar nu vlot boven 50 graden Celsius, en een schrijnend gebrek aan energie. De frustraties lopen dan ook vaak hoog op. Het land blijft onveilig, niet alleen door de aanslagen op de militairen, maar ook door de plunderingen. De bewoners zijn vaak gedwongen in hun huizen te blijven zitten, en dat terwijl de temperaturen oplopen en er geen enkele mogelijkheid is om verkoeling te vinden. De roep om elektriciteit weerklinkt dan ook telkens opnieuw in de straten van Bagdad en Basra. In het zuiden bleef de toestand veel langer rustig dan in de het noorden en de streek om Bagdad. Maar van die relatieve rust blijft niet veel meer over. Ook hier drijven de onveiligheid en een schrijnend gebrek aan alles en nog wat de mensen de straat op. De VN-Veiligheidsraad keurde inmiddels de raad die een soort overgangsregering vormt goed, maar erkende de raad niet formeel. Op internationaal vlak moet nog veel uitgepraat worden voor er meer eensgezindheid komt over Irak.