De Drielingvan Belleville

We kunnen er niet meer omheen: de Amerikaanse animatie glijdt stilaan af naar een algehele lauwheid en heeft te kampen met een totaal gebrek aan inspiratie, ingefluisterd door de angst die dure projecten met zich meebrengen. Natuurlijk is dat een onfaire veralgemening ('Finding Nemo', de recentste telg uit de Pixar-familie, is bijvoorbeeld wel weer een pareltje), maar toch. De regel van de Amerikaanse tekenfilmproductie lijkt eerder 'Atlantis', 'Treasure Planet' en 'Spirit', animatie die meer weg heeft van een showcase voor nieuwe technieken dan van deftige cinema. Je kijkt er naar, je waardeert hier en daar een knap shot maar het doet je volstrekt niks. Dat het ook anders kan, wordt vanaf deze week gedemonstreerd door de Fransman Sylvain Chomet (interview elders in deze Tijd-Cultuur). Waar de gemiddelde Hollywood-animatie wanhopig op zoek is naar een minimum aan charme, heeft Chomets 'Triplettes de Belleville' geen enkele moeite de kijker voor zich te winnen. En het enige wat hij daarvoor moet doen, is open staan voor alle ideeen die hem te binnen schieten, hoe absurd en bizar ook, zonder per se rekening te houden met de gevoeligheden van een zo groot mogelijk publiek. 'Les Triplettes de Belleville' (al kan je evengoed spreken van 'De drieling van Belleville', want er wordt nauwelijks in gesproken) staat bovendien met twee benen in de Franse jaren 50, een periode die zoveel warmte en melancholie uitstraalt dat bijvoorbeeld Jean-Pierre Jeunet ('Delicatessen' en 'Le fabuleux destin d'Amelie Poulain') er welhaast zijn volledige carriere op gebouwd heeft. Voorzover je bij 'Les Triplettes de Belleville' van een verhaal kan spreken, draait het rond de vertederende relatie tussen een grootmoedertje en haar kleinzoon. Het kind is een verlegen jochie met een grote liefde, wielrennen, en oma zal hem helpen zijn levensdroom te bereiken. Wanneer hij zich jaren later onder de naam Champion aan zijn eerste Tour de France waagt, wordt hij echter ontvoerd door een mafioso met vreemde bedoelingen. Aan de plot zelf moet u zich niet optrekken, want het valt eigenlijk te veel op dat Chomet 'Les Triplettes de Belleville' oorspronkelijk zag als een compilatie van drie korte films. Maar de wankele structuur wordt ruimschoots goedgemaakt door een stortvloed aan absurde/hilarische/pakkende/fascinerende ideeen en personages, die vaak opgetrokken zijn uit levensgrote cliches maar die door Chomet toch een heel eigen wending krijgen. 'Les Triplettes de Belleville' ziet er bovendien uit als een bewegende versie van het betere (en onmiskenbaar Europese) stripverhaal, gelardeerd met zo'n immense rijkdom aan details dat je hem onmogelijk in een keer gezien kunt hebben. U weet waar naartoe. Van Sylvain Chomet Phone Booth Een man hoort de telefoon rinkelen in een telefooncel, neemt op en wordt zo het doelwit van een sluipschutter. Als hij inhaakt, zal hij neergeschoten worden. Zo eenvoudig is het uitgangspunt van 'Phone Booth', een thriller die door Joel Schumacher in een krankzinnig korte periode ingeblikt werd. Schumacher heeft er zeker zijn ding mee gedaan (volgende week laten we de man zelf aan het woord), maar het echte brein achter 'Phone Booth' is de scenarist Larry Cohen. In zijn tijd - en dan spreken we over de late jaren 70 en vroege jaren 80 - was Cohen een cultregisseur, een man die zich specialiseerde in low budget horrorfilms met een centraal idee. Conceptcinema heet zoiets en Cohen is er dol op. 'It's Alive' ging over een demonische baby, 'The Stuff' over een moordend dessert (u leest het goed!) en 'The Ambulance' over een mysterieuze ziekenwagen die niet goed is voor de gezondheid van zijn passagiers. Het was dus maar een kwestie van tijd dat hij met iets als 'Phone Booth' kwam aanzetten. Nagenoeg de hele film speelt zich af op een locatie, met een hoofdpersonage dat constant in beeld is. Naar eigen zeggen wil Cohen met verhalen als deze de megalomane blockbustercinema in de trant van 'Armageddon' counteren. En in dat opzicht is 'Phone Booth' inderdaad een verademing. Door zijn eigen beperkingen is de film verplicht om de psychologische details uit te werken, de hoofdacteur, Colin Farrell, heeft absoluut de presence om de aandacht anderhalf uur vast te houden en Joel Schumacher heeft zich zichtbaar kunnen uitleven met de uitdagingen die het concept stelde en de mogelijkheden die het bood. Aan de andere kant vindt Cohen nooit echt de ideeen die van 'Phone Booth' iets meer hadden kunnen maken dan een strakke thriller. Je zit constant te hopen op een wending die het kat-en-muisspelletje tussen de moralistische sluipschutter en Farrells amorele personage boeiend zou maken, maar die komt er nooit. Omdat Farrells figuur in wezen ook een doodnormale man is - zijn zonden zijn niet echt groot -, begrijp je ook niet waarom hij niet veel eerder opbiecht. Mocht u trouwens wel pap lusten van dit soort films, Larry Cohen heeft onlangs een tweede minimalistische telefoonthriller geschreven, 'Cellular', over een student die op de gsm van een professor een telefoontje krijgt van een vrouw die zegt dat ze ontvoerd is en dringend hulp nodig heeft. Van Joel Schumacher Met Colin Farrell, Kiefer Sutherland, Katie Holmes, Rhada Mitchell, Forest Whitaker, Keith Nobbs The Warrior De eenvoudigste verhalen zijn de beste, moet de Indisch-Britse regisseur Asif Kapadia gedacht hebben toen hij op zoek ging naar het geschikte onderwerp voor zijn langspeeldebuut. Als groot liefhebber van mythologie vond hij zijn inspiratie in de Japanse volksvertellingen, bij een verhaal over de zoon van een krijger die het beu was voor zijn bloeddorstige heer te werken en op de vlucht was geslagen. Samen met zijn co-scenarist, Tim Miller, breide Kapadia een begin en een einde aan die plot. En klaar was Kees. Meer heeft hij ook niet nodig. 'The Warrior' heeft zoveel mythisch gewicht - er loopt bijvoorbeeld ook een blinde oude vrouw met profetische gaven in rond - dat je onvermijdelijk in die wereld van vechters en denkers gezogen wordt. Kapadia beperkt de dialogen tot een absoluut minimum en tracht de thema's zoveel mogelijk visueel uit de doeken te doen. De film opent met een krijger die in slow motion zwaardoefeningen doet op een zandheuvel, enkel vergezeld van een dorre boom. En Kapadia houdt die naakte stijl de hele film vol. Omdat hij er bovendien een doorgedreven bedachtzaam tempo op nahoudt, krijgt 'The Warrior' iets van een episch gedicht of een parabel uit een of andere Zen-bijbel. Zoals het elke waardevolle mythe betaamt, schuwt Kapadia de wreedheid niet. Dat siert hem. Wat voor zin heeft het immers diepzinnige verhalen te vertellen als je de werkelijkheid verdoezelt? 'The Warrior' is een verhaal over vergiffenis en loutering, van alle tijden en zeker ook voor alle leeftijden. Van Asif Kapadia Met Irfan Khan, Punu Chhibber, Sheikh Annuddin, Manoj Mishra, Nanhe Khan, Chander Singh Anger Management Na 'Punch-Drunk Love' passen we ervoor op om een Adam Sandler-film spontaan bij het groot huisvuil te zetten. Maar van het nieuws dat Jack Nicholson zin had om in een van 's mans olijke komedies mee te spelen, keken we toch even vreemd op. Mensen zoals de 'Punch-Drunk Love'-regisseur, Paul Thomas Anderson, van wie we kunnen verwachten dat ze Sandlers lolbroekerij in goede banen zullen kunnen leiden, vallen op de generiek van 'Anger Management' immers niet te bespeuren. En dat is er ook aan te zien. Het uitgangspunt voor 'Anger Management' belooft nochtans enig goeds. Sandler speelt een verlegen kerel die problemen heeft met intimiteit: hij wil bijvoorbeeld zijn lief niet kussen in het openbaar. Door een samenloop van omstandigheden wordt uitgerekend hij veroordeeld voor agressief gedrag op een vliegtuig en moet hij als straf een cursus woedebeheersing volgen. De psycholoog bij wie hij terecht komt, ene Buddy Rydell (Jack Nicholson), heeft echter de kwalijke neiging iedereen met wie hij te maken krijgt zwaar op de zenuwen te werken. Aanvankelijk vuurt 'Anger Management' een hoop rake grappen af - het vliegtuigpersoneel dat als een mantra blijft herhalen hoe 'dit een heel moeilijke tijd is voor ons land' - en Nicholson amuseert zich zo kostelijk dat je onvermijdelijk meegniffelt, bijvoorbeeld als hij begint te zingen in de auto. Het duurt echter niet lang voor Sandlers hatelijke voorkeur voor goedkope psychologie en stroperig sentiment de kop opsteekt en de hele boel om zeep helpt. En wil iemand John McEnroe eens vertellen dat zijn cameo's nooit grappig zijn geweest en dat ook nooit zullen worden? Van Peter Segal Met Adam Sandler, Jack Nicholson, Marisa Tomei, John Turturro, Luis Guzman, Lynne Thigpen, Woody Harrelson Van Wilder: Party Liaison Om even de brug te slaan naar 'Anger Management', ook 'Van Wilder: Party Liaison' gaat uiteindelijk ten onder aan een getelefoneerde ontknoping en een overdosis schmalz, maar die studentenkolder kan tenminste nog rekenen op de nonchalante uitstraling van de Canadese hoofdacteur, Ryan Reynolds. Veel acteurs van zijn leeftijd en met zijn achtergrond (lang moeten hopen op een doorbraak) zouden het niet kunnen laten hun grote kans te misbruiken en de film om te vormen tot een one man show. Reynolds snapte echter dat hij de coolheid zelve moest blijven om de grappen tot hun recht te laten komen, waardoor 'Van Wilder: Party Liaison' een stuk geestiger is dan hij zou mogen zijn. Al moet u zich daar nu ook weer niet te veel bij voorstellen. Dit blijft tenslotte het soort komedie waarin honden gigantische testikels hebben, eclairs gevuld worden met het product van die testikels en studenten getongzoend worden door geile oude (vrouwelijke) rectors. Vooral verteerbaar in gezelschap van goedlachse vrienden en met de hulp van enige genotsmiddelen. Van Walt Becker Met Ryan Reynolds, Tara Reid, Tim Matheson, Kal Penn, Teck Holmes, Daniel Cosgrove, Paul Gleason Samenstelling: Ruben NOLLETGratis cinema staat nog steeds op het programma in Leuven, waar de mensen van Cinema Zed onderhand hun jaar afsluiten (www.cinemazed.be) en in het Kafee van de Vooruit in Gent (www.vooruit.be). Deze week kunt u er Ettore Scola's 'Brutti, sporchi e cattivi' (wo 25/6), de Vlaamse cultfilm 'Princess' (vr 27/6), de Hanif Kuneishi-verfilming 'My Son the Fanatic' (ma 30/6) en Frank van Passels eerste film 'Manneken Pis' (di 1/7) gaan bekijken. . In het Brusselse Filmmuseum staat de Amerikaanse grootmeester Howard Hawks centraal, met de 'Rio Bravo'-trilogie ('Rio Bravo' op vr 27/6, 'El Dorado' op zo 29/6 en 'Rio Lobo' op ma 30/6) en de safarifilm 'Hatari!' (za 28/6). Meer info: 02/507 83 70 of www.filmarchief.be. . Het Antwerpse Filmmuseum is intussen nog steeds onder de charme van Fatale Vrouwen, meer bepaald van de betoverende vormen van Machiko Kyo (in Kenji Mizoguchi's 'Ugetsu monogatari', do 26/6), Linda Fiorentino en Nicole Kidman (respectievelijk in John Dahls 'The Last Seduction' en Gus van Sants 'To Die For', allebei op vr 27/6), Peggy Cummins en Jane Greer (respectievelijk in Joseph H. Lewis' 'Gun Crazy' en Jacques Tourneurs 'Out of the Past', allebei op za 28/6) en Isabelle Adjani als 'La reine Margot' (zo 29/6). Meer info: 03/233.85.71 of www.antwerpen.be/cvb