Advertentie
Advertentie

De geilste tong ter wereld

Het initiatief van Dany Leroy wordt artistiek begeleid door de Franse kunstenares Ultra Violet. De 65-jarige kunstenares maakt installaties en vooral schilderijen die zonder hoge toppen te scoren toch enig aanzien genieten in het artistieke wereldje. Maar de vrouw moet het nog steeds vooral van haar verleden hebben. Tijdens de jaren vijftig en zestig slaagde ze er namelijk in om als rebelse, aantrekkelijke jonge vrouw tot de inner circle van zowel Salvador Dalí als Andy Warhol binnen te dringen. Officieel als leerlinge, maar het waren vooral de wilde uitspattingen waar ze het moest van hebben. Niet voor niets noemde Dalí haar de geilste tong ter wereld.In 1990 keerde ze terug uit New York en vestigde zich in Nice, waar ze schilderijen maakt in heldere, vooral paarse, kleuren. Haar centraal thema wordt gevormd door de nucleaire engels: een soort collage van engels en straalvliegtuigen of raketten die verstrengeld in elkaar de hemel opzoeken.Tijdens een gesprek op haar zonovergoten dakterras in het centrum van Nice, toont Ultra Violet zich heel enthousiast over het project. Zakenmensen hebben mij altijd gefascineerd. Ik vind het belangrijk van alle soorten mensen te houden. Pas als je enthousiast en open staat tegenover nieuwe zaken, slaag je erin iets van je leven te maken. In dit geval vind ik het vooral interessant te kijken hoe mensen zich voor het eerst openlijk zullen tonen. Eens ze aan het schilderen zijn, zullen de managers hun krachten en hun zwaktes niet meer kunnen verbergen.Ultra Violet gelooft niet dat de managers zich heel geremd zullen opstellen. Kijk eens rond je. De zon schijnt, er zijn overal bloemen. Hier heerst een sfeer die je toelacht. Dat zal hen openen. En desnoods forceer ik hen. Als het nodig is, schilder ik zelf mee. En ik geef hun in het begin ook een korte les met enkele basisprincipes, zoals compositie en perspectief. Dat zijn begrippen die ook in de managementwereld belangrijk zijn. In feite zijn er veel parallellen te trekken. De meeste managers weten niet dat ze ook een stukje kunstenaar in zich hebben. Wij als artiesten zijn bekend voor onze intuïtie en ons gevoel van vrijheid, maar in feite zijn dat noties die iedereen in zich moet hebben. Hoe completer iemand in elkaar zit, hoe beter hij functioneert.Vindt Ultra Violet dan niet dat schilderen weggelegd moet zijn voor mensen die echt talent hebben? Moeten we nu allemaal collectief kunstenaar worden? Ik ben de eerste om te zeggen dat ze de guillotine opnieuw mogen invoeren omdat er te veel pseudokunstenaars rondlopen. Maar dit is anders, dit is een soort performance. Als zon manager aan het telefoneren is, maakt hij net als ieder ander mens ook onbewust tekeningetjes op het blad dat voor hem ligt. Net als kindertekeningen kan zon gekrabbel heel mooi zijn. Wel, waarom zou je geen expositie van zon telefoongekrabbel kunnen opzetten? Dat moet kunnen, vind ik.De kunstenares is er in elk geval van overtuigd dat kunst en business hand in hand gaan. Een goede kunstenaar moet bijna per definitie ook een goed zakenman zijn. Als je niet op de kunstmarkt aanwezig bent, dan besta je gewoon niet als kunstenaar. Het commerciële circuit geeft je ook voortdurend nieuwe stimulansen om je werk nog te verbeteren. Kijk naar Andy Warhol. Hij was een zakenman voor alles. Een van zijn leuzes was: The greatest art of all is to make money. Salvador Dalí was soms nog erger. Hij slaagde er in eenzelfde schilderij drie keer te verkopen. Als hij een koper bij zich had, dan liet hij zich opbellen zodanig dat hij aan de telefoon zogezegd tegelijk een tweede onderhandeling kon voeren. Op die manier slaagde hij erin de oorspronkelijke kopers nog meer geld af te troggelen.Zelf krijgt Ultra Violet haar werk niet zo makkelijk verkocht. Ik heb echt een marketeer nodig. Want ik zit met een imagoprobleem: men beschouwt me als een personaliteit, niet als een kunstenares. Dat stoort me enorm. Iedereen wil alles over mijn verleden weten, maar de toekomst, dat interesseert hen niet. Soms moet ik gesprekken onderbreken omdat iedereen alleen geïnteresseerd is in hoe ik vroeger was. Als ik dan vraag over de toekomst te praten, dan wordt het stil. Nochtans gaat mijn werk over de toekomst. Een toekomst is er om te maken, om te creëren en om te fantaseren. Mijn verleden ligt achter me. Daar wil ik geen vragen meer over beantwoorden. Daarom zal ik de managers die naar St-Paul de Vence komen, ook vragen eerst mijn memoires te lezen. Dan vermijd ik steeds diezelfde vragen. HD