De kar voorhet paard

Paars-groen heeft de ambitie snel en efficiënt te zijn. Maar net zo min als vorige regeringen ontsnapt het kabinet-Verhofstadt aan de wetten van de politieke zwaartekracht. Dat geldt in het bijzonder voor het communautaire beslissingsproces, dat een echte processie van Echternach aan het worden is.Het eerste communautaire wapenfeit van paars-groen was het Sint-Elooisakkoord van eind 1999 over de definitieve verdeelsleutel voor de onderwijsmiddelen. In april 2000 volgde dan het Hermesakkoord; in oktober 2000 kwam het Lambermontakkoord tot stand. Eind januari werd dan Lambermont-bis afgesloten, dat de concrete vertaling is van het Hermes- en Lambermontakkoord. De inkt van Lambermont-bis was nog maar droog, of het werd in de VU al ter discussie gesteld door de zogenaamde Bende van vier. Het was een begin van een lijdensweg die uiteindelijk tot Lambermont-ter moet leiden. Maar zo ver zijn we nog lang niet en het is maar de vraag of het ooit zo ver komt.Na heel wat palavers sloten de VLD-voorzitter, Karel de Gucht, en de gewezen VU-voorzitter, Geert Bourgeois, eind vorige week het zogenaamde ophelderingsakkoord. Als aan een hele resem voorwaarden voldaan wordt, willen nu ook de vier dissidente VU-kamerleden bij de stemming op het groene stemknopje duwen. Paars-groen heeft in de Kamer alle VU-stemmen nodig om de vereiste tweederde meerderheid te halen. Met het ophelderingsakkoord leek Lambermont-bis even gered. Maar deze week gooide de Raad van State roet in het eten. Hoewel het advies van de Raad er nog niet is, lekte al uit dat hij problemen heeft met een regionalisering van gemeente- en provinciewet zonder grondwetswijziging. De regering reageerde prompt met de mededeling dat het advies niet bindend is en het kabinet er bijgevolg mee doorgaat. Maar voor de Bende van vier liggen de zaken iets moeilijker. Want er bestaat een kans dat zonder grondwetswijziging de regionalisering van de gemeente- en provinciewet vroeg of laat door het Arbitragehof wordt vernietigd. Inmiddels zullen de Franstaligen wel hun extra centen voor het onderwijs definitief verworven hebben, waardoor elke Vlaamse stok achter de deur weg is. Verder blijft het ook wachten op de resultaten van de Brusselse Costa. Want zonder waarborgen over de Vlaamse aanwezigheid in de Brusselse gemeenten, mag paars-groen eveneens zijn tweederde meerderheid vergeten. Als klap op de vuurpijl verschijnt nu ook de CVP ten tonele. Jos Chabert moet als eerstaanwezende Vlaming in de Brusselse regering zijn fiat geven aan de samenwerkingsakkoorden die in uitvoering van Lambermont-bis afgesloten moeten worden. Hij moet daar van zijn partijvoorzitter mee wachten omdat paars-groen, zoals De Clerck terecht opmerkt, de kar voor het paard spant. Waarom samenwerkingsakkoorden in uitvoering van Lambermont-bis goedkeuren als Lambermont-bis zelf nog door het parlement goedgekeurd moet worden? Maar zonder voorafgaandelijke goedkeuring van die akkoorden blijven de VU-dissidenten dwars liggen.Verhofstadt & co staan nog maar eens voor de opdracht de communautaire kwadratuur van de cirkel op te lossen. Snel en efficiënt? Stefaan HUYSENTRUYT