De massaproductie gliptons door de vingers

Wij bouwen containers voor onderdelen die aan de assemblagelijnen in de autosector worden geleverd. Zelf behoor ik tot de tweede generatie in het familiebedrijf: mijn vader is begonnen met één werkplaats, en heeft die uitgebouwd. Vandaag hebben we vier werkplaatsen, die verspreid liggen. Als we ooit verplicht zouden zijn om te herbeginnen, zou dat wellicht in Henegouwen zijn. Want daar voorziet men in financiële hulp, subsidies en zo meer. Natuurlijk zou ik liever één groot gebouw hebben, dat zou logischer zijn. Nu lossen we de dingen wel op, maar we verliezen toch veel rendement. Het probleem is: ons bedrijf is wel een ambachtelijke zone, maar die is heel strikt afgelijnd. Als we het gebouw willen uitbreiden, komen we in de landbouwzone terecht. Het vraagt jaren tijd om daar de nodige toelatingen voor te krijgen.Verder gaan dan Henegouwen betekent meteen het buitenland. Om de hoge loonkosten te vermijden. Die vertegenwoordigen zowat 50 procent van onze kostprijs. Als we daarop konden besparen, zouden we weer de grote orders krijgen die we nu verliezen. We hebben kwaliteit, levertermijn, ontwerp... in alles kunnen we de concurrentie aan. Tot het op de prijs aankomt. Daardoor glipt de massaproductie ons door de vingers. ED/TM