De Proloog

Hallo, beste lezer en lezeres, hier is uw Kiki Vandewiele weer, marketing-, advertising- en pr-manager van Tijd-Cultuur! Hoe provinciaal moet de Vlaamse cultuur zijn? Deze vraag teistert mijn geliefde levenspartner Pieter-Jan-Bert sinds hij het boekje Op gelijke voet, brief aan cultureel Vlaanderen van de bekende auteur Walter van den Broeck aan het lezen is. Om de haverklap veert hij op, als door een wesp gestoken.Nee maar, is die Walter van den Broeck met een Tijd-machine terug naar de Middeleeuwen geschoten of zo? Moet je horen: hij vindt dat de Vlaamse provincialen leven op het ritme van de seizoenen, dat ze op een natuurlijke wijze omgaan met de dood, en dat zij alleen in authentieke kunst geïnteresseerd zijn. De stedelingen daarentegen leven in een ik-, een roes- en een nieuw-nieuwer-nieuwst-cultuur, waarbij ze de tijd hebben stilgezet en alleen met het nu willen omgaan!Onderwijl keek ik op tv naar een gesprek tussen Jan Hoet en Jan Fabre. De moderator had een spannend debat aangekondigd, waarin Jan Hoet de stelling zou aankleven dat Belgische kunst zoals de Belgen zelf is. Een beetje provinciaal dus. Jan Fabre daarentegen ging beweren dat zijn artistieke inspiratie in de wereld lag, en niet in zijn achtertuin.Luister Kiki, nog meer fraais van Van den Broeck: De boer vindt het niet abnormaal dat mode seizoensgebonden is. Wel vindt hij het abnormaal dat die seizoensgebonden mode elk jaar anders is! De boer hult zich in praktische en duurzame kleren.Ja, lieverd. Dries van Noten is ook een Kempenzoon. Daarom laat hij zich geregeld door de boerenmode inspireren en ontwerpt hij praktische en dure kleren.Op het zilveren scherm hoor ik Jan Hoet zeggen dat hij Jan Fabre een groot en universeel kunstenaar vindt. Jan Hoet komt nochtans uit de provincie, meer bepaald het geheel miskende Geel. Vervolgens legt Jan Fabre uit hoe zijn twee schildpadden uit zijn jeugdjaren een stukje tomaat in de hoek van de kamer schoven, tot ze het konden opeten. Een volkse, haast dorpse anekdote uit een ver verleden. En dat van een stadsmens.Mijn Peter-Jan-Bert weer: Van den Broeck schuift de schuld naar de nieuwe Vlaamse burgerklasse: die is bezig elke authenticiteit door haar ascetisch-hermetische kwaliteitsbewakers te laten castreren. En dat door overwaardering en oversubsidiëring van het inauthentieke enerzijds, en het wegmoffelen en doodzwijgen van het authentieke anderzijds. Wat een fascinerende onzin! Wat ben ik blij dat ik als marketing-, advertising- en pr-manager niet altijd met cultuur moet bezig zijn. Hoewel: ik maak me toch wel wat ongerust. Op mijn eigen onderneming werken we nu sinds kort met business units, en Tijd-Cultuur is daar eentje van. Klein, maar wel fijn. Elke BU krijgt nu een marketingdeskundige toegewezen, maar men heeft me nog niks gevraagd! Misschien rekent de Tijd op mij voor een hogere kaderfunctie, als we gaan samenwerken met andere media. Met LEcho de la Bourse in Franstalig België en Het Financieele Dagblad in Nederland bijvoorbeeld. Een gezamenlijke cultuurbijlage, dat zou pas interessant zijn! LE.FET.FD-Cultu(u)r(e) klinkt niet echt swingend. Iets authentiekers: Culture Provençale misschien? Doei!Uw toegenegen,Kiki Vandewiele,Marketing-, advertising- en pr-manager van Tijd-Cultuur.