Advertentie
Advertentie

De Rol

Zijn ze bij H&M nu helemaal preuts geworden?! Het is lente en het confectiebedrijf pakt uit met de soberste en zedigste postercampagne uit zijn geschiedenis. De kans dat er tram- en bushokjes sneuvelen dit voorjaar is wel bijzonder gering. Of vergissen we ons en zijn we gewoon volkomen out? Best mogelijk. Gelukkig weten ze bij Woestijnvis de modetendenzen en andere verwachtingspatronen nog wel degelijk in te schatten. Het succes van De Mol is inderdaad fenomenaal, in die zin dat maatschappelijke fenomenen er op een handige manier in weerspiegeld worden. Of is het veeleer zo dat De Mol de realiteit niet alleen reflecteert, maar die ook een stukje voorafspiegelt? Zijn ze bij Woestijnvis ook niet een soort van trendsetters, die op speelse wijze voorsmaakjes bieden van de nieuwste mode, de nieuwste levenshouding?Nee, we gaan het hier niet nog een keertje hebben over de gecultiveerde paranoia en de stilaan ingeburgerde verklikkersmentaliteit waarvan De Mol enkel de plezierige aspecten wil toelichten. De massabelangstelling voor De Mol sorteert ook nog andere sociale neveneffecten, veranderingen in rolpatronen waarvan we aanvankelijk misschien zelfs geen vermoeden hebben. Maar eerst even terug naar de H&M-campagne en de patroontjes van het voorjaar. Het gekozen model is jong en geblondeerd, doch alles behalve een blonde stoot à la Claudia Schiffer. Integendeel, ze lijkt wel de onschuld zelve, met haar naïef enthousiast lachje en haar witte tuniek met een beetje blauw borduursel. Het lijken wel de kleuren van de maagd Maria. Zelfs wie het gezicht kan herkennen, moet nog een tweede keer kijken om te geloven dat de uitverkorene muze voor deze lente niemand minder (of meer) is dan de frisse twen Chloë Sevigny, de heldin van enkele recente white trash movies zoals Trees Lounge, Gummo en momenteel Boys Dont Cry.De prille Chloë is het overtuigendst als ze stoned, dronken en totaal van de kaart haar rolletje afwerkt. Kort na haar debuut in de redelijk verontrustende tienerfilm Kids stond Chloë Sevigny al op de cover van het glamourblad Interview. Momenteel pronkt daar op dezelfde plaats haar tegenspeelster uit Boys dont Cry, Hilary Swank. Beide actrices zitten straks ook mooi te wezen op de oscaruitreiking, want ze kregen allebei een nominatie voor hun amoureuze spel in de genoemde film. De knappe prestatie van die film is dat de actrices het echt gebeurde verhaal van een meisje dat voor jongen wou doorgaan ook volkomen geloofwaardig naspelen voor de camera, en dat tot het bittere, unhappy einde. Ene Teena Brandon wil door het leven gaan als Brandon Teena, maar eens de vriendenkring daar achter komt gaan de poppen op bloederige wijze aan het dansen. Vergeet die reactionaire macho-romantiek uit American Beauty. De ware verrassing van de nakende oscarvertoning is dus wel dat deze troebele, verwarrende film een nadrukkelijke plaats kreeg bij de nominaties. Wie de film ziet, kàn niet anders dan zelf ook beginnen twijfelen aan het eigen observatie- en oordeelsvermogen. Boys Dont Cry maakt duidelijk dat niet alleen vrouwelijkheid, maar evenzeer mannelijkheid in hoofdzaak een constructie is. Rollenpatronen zijn verwisselbaar, zo demonstreert deze aangrijpende film op overtuigende wijze.Toch opmerkelijk dat H&M nu juist die ene tegenspeelster inhuurde die er weinig problemen mee heeft als haar bedgenoot geen man maar een vrouw blijkt te zijn. Is de lesbische look dé hippe houding van het voorjaar? We zouden het haast gaan denken, want de knapste coup de théâtre in De Mol was wel de outing van Marianne als lesbische, en pas moeder. De week na de ontknoping staan de kranten vol fotos van het sympathieke ouderpaar, tien dagen later benadrukt Terzake het Agalev-voorstel om ouderschap voor homo- en lesbische koppels uit de illegaliteit te halen. Diezelfde woensdag pronkt een kwaliteitskrant op de voorpagina met het bericht dat de Belgische ondernemers gewonnen zijn voor gelijke kansen. Het werd overigens wel eens tijd dat, ruim dertig jaar na de feministische golf, lonen en carrièrekansen eindelijk losgekoppeld worden van de fallus. Maar laten we vooral niet te vroeg juichen. Het is enkel dankzij die oscarbeeldjes - een bij uitstek fallisch machtssymbool - dat onze regionale recensenten onmogelijk aan die ongemakkelijke film voorbij kunnen. Het is pas dankzij de outing van een trotse vader dat heel Vlaanderen doorhad dat die knappe Marianne de mannen zonder bijbedoelingen knuffelde. En het is vooral dankzij de steeds sneller evoluerende vruchtbaarheidstechnieken en genetische goocheltrucks dat men zoveel toleranter is geworden voor alternatieve vormen van ouderschap. Het doet er nu toch niet zoveel meer toe, dat geijkte beeld van het kerngezin staat sowieso al op de helling. De rolpatronen worden rollenspelen, het effect van een H&M-model is even leuk als vrijblijvend, de tol van De Mol is dat vertrouwen wordt gewonnen om het daarna grandioos te beschamen. Op naar het volgende seizoen, het volgende rolmodel!Herman ASSELBERGHSEdwin CARELS