De Stalin van de VLD

VLD-voorzitter Karel de Gucht wordt vandaag met een stalinistische score verkozen voor een ambtstermijn van vier jaar. Die score sluit perfect aan bij de stijl waarmee hij in de Melsenstraat regeert.De VLD was in het begin van de jaren negentig de eerste partij die haar voorzittersverkiezingen verregaand democratiseerde. Nog geen tien jaar later heeft de partij opnieuw aangeknoopt met de oude politieke cultuur in dit land die wil dat er bij verkiezingen voor het voorzitterschap van een partij maar een kandidaat opdaagt, of liever, maar een serieuze kandidaat. Want De Gucht krijgt vandaag wel de symbolische concurrentie van een illustere onbekende. Dat er niet echt strijd om het VLD-voorzitterschap wordt geleverd, betekent enerzijds dat de Berlarenaar de volle steun heeft van het partij-establishment. Anderzijds speelt mee dat eeuwige tegenkandidaten als Daems en De Croo in een job werden geparkeerd die te mooi is om voor het partijvoorzitterschap op te geven. De Gucht draait al relatief lang mee in de politiek, zij het tot voor een vijftal jaar vanop de tweede rij, in de schaduw van de tandem Verhofstadt-Dewael. Hij deed al in 1980 zijn intrede in het Europees Parlement. Maar pas vanaf 1995, toen hij verkozen werd voor het Vlaams Parlement, kon hij zich stilaan op het politieke voorplan werken. Hij greep weliswaar naast het voorzitterschap van de VLD-fractie, dat naar André Denys ging. Maar dat belette hem niet zich geleidelijk aan tot de feitelijke fractieleider in het Vlaams Parlement te ontpoppen. Hij liet zich, toen al, opmerken in het onderwijsdossier en in het dossier van de scheepskredieten, waarmee hij de toenmalige minister-president, Luc van den Brande, het vuur aan de schenen wist te leggen.Met de hardnekkigheid waarmee De Gucht zich in dossiers weet vast te bijten, drukt de man ook zijn stempel op het reilen en zeilen van zijn partij. Hij was bij het aantreden van paars-groen de gedoodverfde Vlaamse minister van Economie. Maar op uitdrukkelijk verzoek van Guy Verhofstadt liet hij zijn ministerportefeuille liggen om partijvoorzitter te worden. Vandaag krijgt hij het mandaat om dat te blijven tot 2005. En dat zullen de partij, de regering en de coalitiepartners geweten hebben.De VLD-voorzitter wil zijn partij verder uitbouwen tot een brede Vlaamse volkspartij. Dat betekent dat hij geregeld in aanvaring blijft komen met de conservatieve vleugel van zijn partij, die meent dat hij hierdoor ter rechterzijde van het politieke spectrum het Vlaams Blok vrij spel geeft. Regering en coalitiepartners van hun kant moeten leren verder leven met een bedilzieke voorzitter-schoonmoeder. Dat zal tot aanvaringen blijven leiden met socialisten, groenen en de VLD-ministers. Want al is De Gucht voorzitter geworden op vraag van Verhofstadt, hij is er de man niet naar om naar het pijpen van gelijk wie te dansen. Hij zal zich blijven bemoeien met het regeringswerk, onderhandelingen blijven doorkruisen en cassante uitspraken blijven lanceren die vriend en vijand de gordijnen injagen. Want hij heeft als partijvoorzitter maar een doel: de verkiezingen winnen. En dit kan maar als hij ervoor zorgt dat in het paars-groene kleurenpalet het blauw voldoende schittert. Stefaan HUYSENTRUYT