Advertentie
Advertentie

De terrassen zijn open

Wat hebt u vorige woensdagavond gedaan? Eerlijk antwoorden. Voor het eerst kondigde Frank Deboosere 25 graden aan. Met als toemaatje een mogelijk onweer in de avond. Om zes uur stond de zon nog pal aan de hemel, zodat u het niet over uw hart kon krijgen zomaar in huis te gaan zitten. U bent het dichtstbijzijnde terras gaan opzoeken. Op 2 mei werden de terrassen definitief ingewijd en ingelijfd.Geef toe, het was me een rotweer, de afgelopen weken. s Morgens kwam de mist opzetten. Na het opklaren konden we een waterzonnetje onderscheiden. Maar dan begon het alras te regenen. Het scenario zette zich steevast door, terwijl we andere jaren in maart en april al eens een paar dagen zon cadeau hadden gekregen. Wij zaten te popelen tot het seizoen van de terrassen open zou worden verklaard.Het ontluiken van de lente, de voorbode van de zomer, kondigt zich altijd op een grillige manier aan. Eerst kan de thermostaat van de verwarmingsketel de dans van de buitentemperaturen niet aan. Plots wordt het in huis duidelijk te warm. Vanuit onze kantoren die met gesloten ramen en airconditioning werken, zien we wel de zon, maar we geloven nog niet dat die ook werkelijk zal blijven. En dan komen we buiten en overvalt ons dat specifieke lentegevoel: de zon is doorgebroken, de aarde is plots voldoende opgewarmd om ons het signaal te geven voor de wedloop naar de terrassen. Dan zijn we met niets meer tegen te houden. En al barst de ijskast van voedsel met een erg nabije bewaardatum, en ook al moeten de kliekjes van gisteren dringend verorberd worden, er is geen houden aan. Morgen kan het weer druppen en regenen. Het is nu of nooit. De redelijkheid wordt geruild voor de gretigheid.De horeca reageert verdeeld op dat eerste signaal. In het ene café wordt het terras in een mum van tijd uitgezet. En een andere cafébaas heeft er geen boodschap aan dat er van bij het eerste zonnegloren klanten komen opdagen die niet alleen een glas willen drinken maar hoognodig ook nog eens willen eten. Dat wij de terrascultuur zo onderhouden, komt natuurlijk door het feit dat we vooral binnen leven. Wij snakken naar het moment waarop we ons met opgerolde hemdsmouwen buiten kunnen wagen. De horeca wil daar wel eens een mouw aan passen door de terrassen met gasbranders te verwarmen. Dan zit je je kop te schroeien terwijl je zitvlak op de stoel vastvriest. In het zuiden is het caféterras zo vanzelfsprekend, dat het haast nog nauwelijks gebruikt wordt door de autochtonen, des te meer door de toeristen. Het prijsverschil tussen een consumptie aan de bar en op het terras zit daar voor iets tussen. Maar het legt niet alles uit. Zuiderlingen leven al de hele dag op straat en koesteren bovendien eerder de aanspraakmogelijkheden van de bar boven het individualisme van het terras. Zij gebruiken het terras ook eerder om samen te eten dan om er te aperitieven. En dan nog: het echte terrasgenoegen is eigenlijk alleen thuis of bij vrienden te realiseren.Noorderlingen hebben een hyperontwikkeld terrasgevoel omdat ze altijd met de antipodes binnen en buiten leven. De eerste terrassen op een plotse lenteavond worden dan ook letterlijk bestormd. Vaders blik screent het terras op het benodigde aantal zitplaatsen en houdt er rekening mee dat er uitgeweken zal moeten worden naar weer een ander terras. Mogelijke plaatsverlaters worden in het geheugen geparkeerd. Het gevoel eindelijk vrij te kunnen zitten maakt de klant ook gewilliger, inschikkelijker en de obers kunnen op iets meer respijt rekenen. Het wachten, het toeven maakt deel uit van het terrassenceremonieel. De typische territoriale scheidingen in het café worden op het terras verlaten: men schikt en schurkt zich, jassen gaan over de leuning en de tafeltjes schragen een veelvoud van wat ze doorgaans aankunnen. De gueridon, het ronde tafeltje op drie poten, is de standaard. Maar hoeveel poten een terrastafel ook heeft, u kunt er van op aan dat ze wiebelt. Daar dienen bierkaartjes voor: om wankele terrastafeltjes te schragen. De onwankelbare terrastafel is nog niet uitgevonden. Obers lopen alle richtingen uit behalve de uwe. U weet wat een ober is. Dat is iemand die zegt: Ik kom, en vervolgens wegloopt.Hebt u voor de lunch geserveerd op het terras, dan worden alle andere tafels het eerst bediend. Omdat ongeveer iedereen een salade besteld heeft, reikhalst u vaak verkeerdelijk als de ober met een niçoise voorbijwalst. Uw tevreden blik wordt ijlings weer op nul gezet. Van de weeromstuit worden verkeerde bestellingen in dank afgenomen en worden de rekeningen nauwelijks gecontroleerd. Wij nemen de ober de schotels uit de handen, zorgen zelf voor de tafelschikking en lopen naar binnen om een mandje brood weg te grissen.Een uitgelaten bende is het die in de stad elke beschikbare centimeter stoep inneemt. Het comfort is te vergelijken met dat van een arbeiderskeet, met aftrek van de muren en het dak. De zon priemt met een ongekende hoge ozonfactor, biervaten worden vervaarlijk aangerold, parasols gaan zonder voorafgaande waarschuwing open en overal gaan er truien over de hoofden en ritselen de rokken. Carpaccios en gaspachos zijn favoriet en de steak tartare doet vergeten dat er dolle koeien zijn. Dat de bussen voor uw terras stoppen en hun dieseluitstoot over u laten uitwaaien, is u compleet ontgaan. Er treedt door toedoen van de plotse atmosferische omstandigheden een gezichtsvernauwing op. En gelukkig maar. GS