Advertentie
Advertentie

De vices

Het was al een tijdje stil achter het gordijntje van de kamer van de Kleine van Nonkel Marcel. Er bewoog niet veel. Niet dat het veel verschil maakte, want overdag slapen zon gasten natuurlijk, maar s avonds brandde er geen licht. Het bleef er donker, en slechts wie over een ontwikkeld kattenoog of infraroodcameraatje beschikte of zich in de donkerste dagen (wanneer weer eens een van de oranje straatverlichtingspalen het begaf) de moeite zou getroosten te gaan kijken, zou het flauwgroene schijnsel van het ding hebben opgemerkt dat de Kleine in betovering hield.Nonkel Marcel had dat allemaal niet snel opgemerkt. Zoals naar gewoonte zette die na het eigen ontbijt een kommetje met melk klaar en daarnaast de specials, crispies of flokkies - of wat het ook mocht wezen . En dat was tegen s avonds telkens opgedronken, hoewel niet opgeruimd (het is overal hetzelfde met de jonge gasten). Toch begon hij zich na enkele weken van extreme inhuizigheid van de Kleine wat zorgen te maken, wat door Marie van Boer Pee werd vergoelijkt als het is betere dan ne straatloper te hebben.Een week later knaagde het nog meer. Het is tenslotte uw kind, nietwaar. En nu was het wel zo dat na de grote computercrash van 1998 zijn zenuwcentrum ontoegankelijk was geworden voor onbevoegden. In dat jaar had Moeder Marcel in een onverwachte en hevige beweging niet alleen een kauwgom uit het vasttapijt trachten te zuigen, maar meteen ook nog de hele digitale infrastructuur van de Kleine hardhandig in nanocomponenten opgedeeld. Sindsdien dus was het mensen van ouder dan pakweg hemzelf verboden zijn epicentrum te betreden of zich dichter dan twee meter in de buurt van kabels te begeven. De stofwolken die zich tussen de bedrading ophopen werden na verloop van tijd met een kruimeldief weggewerkt, evenals de kruimels overigens.Wat Nonkel Marcel niet wist, was dat er in zijn afwezigheid regelmatig dozen toekwamen en dat die dan werden geopend en de afzonderlijke onderdelen aan elkaar werden gesloten met nog meer kabels en nog meer poorten en nog meer stekkers en bizar gedesignde plugs. Mocht iemand gemerkt hebben wat er gebeurde, hij zou gedacht hebben dat er iets mysterieus aan het ontstaan was. Dat de Kleine met Iets bezig was. Iets in zijn schild voerde.En had iemand opgelet, dan had die kunnen merken dat na enige tijd ook het zwakke schijnsel was verdwenen. De Kleine werd plotsklaps meer dan nodig aan de toog van Bij Micheline opgemerkt, en meer dan voor hem goed was ook, vonden sommigen. Enkele dagen later kwam een hele camion grote dozen toe bij Bij Micheline om aldaar in de kelder te belanden waar normaliter de vaten worden geleverd, zij het dat dit op ietwat zachtaardiger manier gebeurde.Afgelopen zondag zat De Kleine al van s ochtends Bij Micheline en bezochten hem vreemde mensen, waarna ze met dozen vertrokken. Na enig subtiel giswerk moest Nonkel Marcel wel toegeven dat hij het ook allemaal niet wist, maar (en hij boog diep voorover om beter te kunnen fluisteren) dat er iets vreemds gebeurd was.Enkele dagen geleden, zo zei hij, stond een raar heerschap voor de deur die een Device Belt kwam brengen. Het was toen dat het Nonkel Marcel die zich toevallig thuis bevond - het welletjes vond en de Kleine interpelleerde. Maar de Kleine gespte het zwartlederen ding om, opende de vele zakjes langs de rand en liet er metallieke apparaten in zakken tot ze er helemaal in verdwenen waren. Af en toe piepte iets, en kon je een melodietje horen van deze of gene gsm, wapphone, pda, beamer, microwave, minidisc of om het even wat waar af en toe een geluid uit komt, wat een lichtgroen venstertje heeft dat wie er met zijn neus op gaat zitten een heel klein beetje licht uitzendt en waarvan niemand ooit alle handigheden zal bevatten. Kortom, de Kleine had zich op Devices geworpen en gestort.We knikten allemaal begrijpend en beleefd. Begrijpend in de zin van medelevend, want wat een devices was werd niet helemaal duidelijk. In cijferspacecafés moet een mens al eens doen alsof hij het een en het ander aan mekaar kan vastknopen, en in dit geval wist Nonkel Marcel het ook alleen maar van horen zeggen. En wat meer was, de Kleine had verschillende applicaties bij de devices die hij kon verdelen.Toen kon de Willy de Nerdt zich niet meer inhouden en riep onder algeheel gemonkel van de stamgasten: Awel Kleine, nog een gat in de markt gezien ergens? Cafébaas geworden? De Kleine keek vanuit de hoogte neer op de Willy. Wat u hier ziet is cobranding. En hij stapte verder.Wat dat mocht betekenen was een compleet raadsel, en ook waarom we bij het volgend rondje in plaats van ons vertrouwde amberbruine vocht uit Steenhuffel een doos kregen met drie kilo draad en boeken en een klein smal leitje met een griffel. Gerry DE MOLgdemol@flimnap.be