De Zekerheden

Boer Pee keek naar buiten over de velden. De lucht is ingestort, zei hij, de wijntros kwijnt, de wingerd versmacht. Wat dartel is, zucht. Weg is het vrolijk gejoel.Niet dat zulke mijmeringen, helemaal nieuw waren. Maar hier keek Marie wel even van op. Normaal blijft het bij een jaja of een diepe zucht, terwijl hij over een bevroren landschap kijkt. Maar sinds de grote poëziedag in de lage landen had ze zulks nog niet gehoord. En Pee ging in zijn zetel zitten, nam een druppelglaasje, schonk zich een glas in, keek er wazig over heen en voegde er aan toe: Men drinkt geen wijn meer bij gezang. De drank smaakt bitter aan de drinker. Marie liet haar breiwerk in haar schoot zakken. De aarde gaat splijten en barsten. Waggelt als een beschonkene. Sliert heen en weer als een hangmat.Toen wist ze het zeker. Dit was niet zijn eerste glas. Zoiets doet hij anders nooit voor drie uur in de namiddag. Er moest iets gebeurd zijn. Maar wat? Hij was vanmorgen vroeg opgestaan, zoals altijd. Hij had de krant gehaald, hij was de beesten eten gaan geven. Hij had zijn koffie gedronken zoals altijd, ze had hem ook zoals altijd - nog een keer geboden de kruimels van de speculoos eens één keer in zijn héle léven op te ruimen. Eén keer maar. Maar ook zo zeldzaam waren zulke discussies niet. Daarvan gaat een mens toch niet doorslaan. Hij was de rest van de dag traag doorgekomen met gewone dingen en was net terug van zijn post-lunch bezoek aan het kleinste kamerke.Siddert lichtzinnigen, beeft luchthartigen. Ontkleedt en ontbloot u. Gordt de rouw om uw lenden en slaat op uw borsten om de lieflijke velden. De vruchtbare wijnstok.Nu wist ze het zeker. Ze keek vanuit een ooghoek naar haar oude geliefde en schudde lichtjes met haar hoofd. Na lang wachten durfde ze nog net stilletjes is er iets? vragen.Hij zakte met een zucht dieper in de zetel. Het is de wereld, het zijn de dingen... het is onze waardering, zei hij.U weet dat agrarische entrepreneurs steeds al een zwak hebben gehad voor waardering, vooral van de weergoden, maar ook van zekere overheden en Europese instanties. Is er iets met het mestactieplan gebeurd?, vroeg ze met een knikje naar de krant die aan zijn voeten lag. Was het dat maar, dacht hij.Het zijn de mensen... en onze investeringen. Het Golden Gates Quartet, het smartkaartersgezelschap dat door de Grote Gatesby wordt gepatroneerd, had namelijk geïnvesteerd in de nieuwe media, had een on-linewhistgemeenschapscommunity opgericht, had allerlei applicaties, functionaliteiten en look and feels ontwikkeld die in het licht der verdere evolutie van de mensheid van cruciaal belang zouden blijken. Later. Misschien. En er zou van alles gaan gebeuren.Zodra het clubje Het Staatsblad gepasseerd was, werd getoeterd en gebeld voor de huizen van de aandeelhouders/leden. Vanuit Volvos, Volkswagens en Fiat Puntos werd met geld gewuifd naar hen, brede glimlachen werden uit de kast gehaald bij de massas die hen tot groot genoegen wilden behagen. Even burnen, hadden ze gezegd, en dan cashen, en als je dat goed synct, dan is uw OPPB (lees: ohpiepiebie) optimaal om in een Kjutie-estie te gaan (QTST) voor een Slam Dunk That Hurts The Vingerkootjes (SDTHTV).De Kleine Van Nonkel Marcel had als bezig internettist het heft in handen genomen en onderhandelingen aangevangen met de bevoegde en bestendigde gedelegeerden van de Mensen Met Centen (MMCs). Maar dat liep allemaal af na de trieste affaire van alle dotcommer en kwel in de wereld en buiten de wereld (want sinds cijferspace bestaat ook dat). Zelfs de Fiatjes bleven weg. Uren en uren en dagen en weken had de Kleine gespendeerd aan de trieste waardering van inspanningen, ideeën, gedachten, poses en mensen, van leven en aders en bloed en levers en nieren en adem verwerkt tot leven. (Niet dat het allemaal zon vaart liep, ze hadden als aandeelhouders tenslotte alleen een spelletje whist verkocht en wat jong gasten ingehuurd die dat spelletje via ingewikkelde codes alleen maar konden nadoen na vele dagen programmatie.)Maar het zat dieper. Wat een mens wil na zon lang leven, vertelde Pee, is een beetje waardering. Pee, besefte Marie nog, had het over alle jaren labeur, alle gebroken vingernagels van de harde stenen in de koude grond, het vloeken, de fluimen, gescheurde nagels en het jicht. De jaren van alle sprinters klei die in zijn handen bleven steken. Jaar na jaar na jaar. En de Kopers Van Waarden, de Mensen met Centen hadden het over papieren, bankgaranties, wat er nu momenteel vandaag en straks met hun centen zou gebeuren mocht het spelleke whist mislukken. EN de Zekerheden, De Zekerheden, De Zekerheden, die opdoemden als vurige ruiters in het firmament. En zodoende was de waardering van het Golden Gates Quartet in de dotcommer geslonken tot een fractie van wat ze had kunnen zijn zonder dotcommer noch dotkwel.Marie keek nu enigszins medelijdend, iets wat sinds de laatste wereldoorlog niet meer tussen de twee geliefden was gebeurd. Geliefden hebben immers constant medelijden met elkaar, maar zullen het nooit toegeven, laat staan hun blikken erdoor laten leiden. Liefste, dacht ze - maar ze zei: Pee - zet die onnozelheid uit uwe kop. Waardering, mijn ... Ze perste zijn kale kop tussen haar zij en haar hand en wreef er eens zacht over. Alles van waarde is weerloos, troostte ze, zijt gelukkig dat ge zo niet zijt. Pee knikte, maar het millennium was wel echt afgesloten, fluisterde hij nog. Wat is er nog aan Zekerheden, nu L&H, VDB, Luc Nilis en de Smiths chips er niet meer zijn, zuchtte hij. De eerste tekenen der Apocalyps, voorwaar. Cyberspace wordt geheel ontvolkt en schoongebezemd heel en al, zegt hij nog met gebroken stem. Pakt nog een druppelke, antwoordde ze. t Zal beter gaan. Gerry DE MOLgdemol@flimnap.be