Advertentie
Advertentie

Denksport

Het soapje van de week sprong er weer als vanzelf bovenuit. Vergeet die vervelende stuiptrekkingen van de Post, negeer die bittere nasmaak van Zwarte Zondag, tien jaar later. Het is de regering die onze blik regisseert, en dus werd de aandacht handig verlegd naar vrolijker verhalen. Allereerst was er die poster voor een politieke blockbuster: de paginagrote 21 doelstellingen voor de 21ste eeuw, naar een fantastisch (in de zin van zuiver op fantasie gebaseerd) scenario van Patrick Dewael. Goede voornemens vallen op 1 januari nog enigszins te vergoelijken, want iedereen begrijpt dan wel dat we na de kater toch snel weer dronken raken. Maar reeds op 24 november met zoveel plechtige beloftes komen aandraven? Dewael, die eerder het Vlaanderen 2002-feestprogramma van zijn voorganger Luc Vandenbrande verstandig liet afvoeren, komt nu niet minder pompeus op de proppen met een Pact van Vilvoorde. Hieruit blijkt dat hij zich inmiddels ook niet meer te goed voelt om schaamteloze propaganda en prietpraat te verkopen.De naam alleen al suggereert dat het Pact van Vilvoorde inderdaad niet veel meer is dan een mediastunt. En wie anders kan daar achter zitten dan de sterspeler van de afgelopen week, Noël Slangen? Om die doorzichtig blauwe, typisch liberale boodschap iets minder monochroom te laten klinken, werd tegelijk een zwakke pion van eigen kleur geofferd in het spel. Dat manoeuvre nam Slangen zelf voor zijn rekening door zich een paar pijnlijke kanttekeningen te laten ontvallen over minister Marc Verwilghen. Wat hiervan te denken? Iedereen sloeg aan het decoderen. Mocht het bij die ene uitlating in Het Laatste Nieuws zijn gebleven, dan was die storm in een glas water al lang gekalmeerd. Maar Noël Slangen weet precies hoe makkelijk een straffe uitspraak tijdens De Zevende Dag een uur later wordt hernomen in het journaal van diezelfde middag, om vervolgens nog eens in het avondjournaal en s anderendaags in Ter Zake te worden uitvergroot. Dat ook zijn plotse heroptreden een doordachte stunt was, kan blijken uit de regie: op zaterdag staat er niet alleen een interview met hem in diverse kranten, maar weet men ook al dat hij in De Zevende Dag toelichting zal komen geven bij zijn, bij voorbaat dus, controversiële uitspraken.Soapdramas werden oorspronkelijk verzonnen om tussen de actes door reclame te kunnen maken voor een zeepproduct, bij uitstek een liberaal genre dus. En wat wil de communicatiespecialist ons nu verkopen? Laten we zijn lichaamstaal even buiten beschouwing, hoewel juist Patrick Dewael dat argument wel eens durft gebruiken om de vertegenwoordiger van een vijandig gedachtegoed te veroordelen. Wat Slangen vertelt is één ding, maar wat het tussen de regels door allemaal betekent, is wellicht nog wat anders. Louter objectief ging het eigenlijk nergens over, er was absoluut geen acute aanleiding om interviews te geven. Dus was er tijd voor lekker persoonlijke, subjectieve appreciaties van de naaste medemens. Stof genoeg om te speculeren en te fantaseren, en precies zoals in een soap blijken roddels de beste pasmunt. Slangen moet nu wel in zijn vuistje lachen, want ongemerkt en dus inefficiënt is zijn optreden beslist niet geweest. Alsof iedereen plots zo te doen heeft met Marc Verwilghen. Nee, het venijn zat elders. Slim van Slangen om die sportmetaforen te gebruiken: Ook in het parlement zitten veel tweede- en derdeklassers. Reactie gegarandeerd. Sinds Dehaene zich ongegeneerd heeft geprofileerd als voetbalsupporter, zijn ook de collegas uitdrukkelijk de sportieve toer op gegaan, van een dribbelende Vandelanotte tot een sprintende Verhofstadt. Wat Noël Slangen met zijn gespleten tong heeft willen communiceren, is precies dat in de politieke arena geen plaats is voor doetjes. Strategie en uithoudingsvermogen, daarmee scoor je. Politiek is meer dan ooit een machosport voor hen die kunnen incasseren, fysiek zowel als psychologisch. Maar net zoals zijn prominente opdrachtgever vergeet hij daarbij soms dat een topscorer die de ploeggeest om zeep helpt, vooral zichzelf aan de kant zet.