Een gevaarlijk man op een terras in San Diego

(tijd) - Als de Boeing-767 het dikke wolkendek van zich afschudt, ligt het vaderland er even verminkt bij als een week geleden, getekend door tientallen jaren ruimtelijke-wanordebeleid. Ook de koppen in het pak wachtende kranten vertellen een vertrouwd verhaal: 'Franstalige onderwijsbonden blijven staken', 'Oppositie: begrotingscontrole bereidt fiscaal bloedbad voor', ... Na zeven dagen Amerika lijkt er niets veranderd. Of toch? Het Toekomstcontract heet nu Toekomstplan. En wat op 1 mei nog een min of meer parlementaire democratie was, is op weg het autocratische rijk van Jean-Luc Dehaene te worden.Straks is het een jaar geleden dat wij met z'n allen naar de stembus trokken. Dehaene, die toen zijn eerste rooms-rode regering leidde, had op 17 februari 1995 eigenmachtig beslist de Kamer van Volksvertegenwoordigers en de Senaat voortijdig te ontbinden. Er waren vervroegde verkiezingen nodig om snel en doortastend maatregelen te kunnen nemen voor de sanering van de overheidsfinanciën en de hervorming van de sociale zekerheid. Om dezelfde reden en met dezelfde lef stuurt Dehaene dezer dagen de kamerleden die op 21 mei 1995 werden verkozen naar huis - weliswaar niet letterlijk, maar toch meer dan figuurlijk. Pas nu valt het op dat in het regeerakkoord van het tweede kabinet-Dehaene de gebruikelijke paragrafen over de herwaardering van het parlement ontbreken.