Advertentie
Advertentie

Een perfect gevoel voor timing

Tom Barman & Guy Van Nueten 19 november 2003AB, Brussel (tijd) - De nieuwe cd van Tom Barman ligt vandaag in de winkel. Het is een livealbum dat hij aan de zijde van pianist Guy Van Nueten opnam op verschillende locaties tijdens een reeks akoestische optredens. Om de release luister bij te zetten trad het duo woensdag aan in de AB, is het vanavond nog te gast in de Bourlaschouwburg en zondagavond in de Vooruit. Hoewel er naast het pianospel van de klassiek geschoolde Van Nueten en de akoestische of elektrische gitaar van Barman geen andere instrumenten beroerd werden, was het allesbehalve een eenvormig optreden. Niet te vergelijken met het veelgelaagde dEUS, maar toch bijzonder gevarieerd. Het begon erg ingetogen met Barman solo op akoestische gitaar en met JJ Cale's 'Magnolia', in trek in Antwerpen want ook Admiral Freebee speelt het op zijn theatertournee. Na een verstild 'Magdalena' volgde een verrassend 'One Advice, Space'. Ex-dEUS-gitarist Craig Ward nam op 'The Ideal Crash' het tweede, hoge stemmetje voor zijn rekening, maar ook Barman wist er zich een weg mee. Van Nueten was er intussen komen bijzitten en de sfeer werd meteen zwaarmoediger, ideaal om enkele nummers van Nick Drake in te zetten. Ter ere van deze te jong gestorven singer-songwriter was de samenwerking tussen beide muzikanten twee jaar geleden begonnen op De Nachten. Joni Mitchell Later volgden fragmenten uit lievelingsplaten van de muzikanten ('River' uit Joni Mitchells 'Blue', 'Some Kinda Love' uit 'The Velvet Underground'), een ingehouden 'Serpentine', de klassieker 'My Funny Valentine' ('we kunnen nog stiller') en een gedreven 'Everybody's Weird'. Trouwens, wie na elkaar het hilarische 'Harry Irene' van Captain Beefheart (waarop Barman een geheel eigen interpretatie vroeg en kreeg van de term fluitconcert) en het veel subtielere 'Le Poinconneur des Lilas' van Serge Gainsbourg niet alleen foutloos, maar met een perfect gevoel voor timing kan brengen is een groot performer. Beide nummers zaten op het einde van de set gekneld tussen 'Nothing Really Ends' en 'Right as Rain', de voorlopig laatste en een van de eerste songs die dEUS ooit opnam. We kregen trouwens ook een voorsmaakje van het nieuwe album van de Antwerpse groep, dat blijkbaar heel anders wordt dan 'The Ideal Crash'. 'Luxury', oorsponkelijk bestemd voor Magnus, Barmans dance-project met CJ Bolland en Peter Vermeersch, bezat een mysterieuze, ietwat nerveuze drive. Een tweede, niet eerder verschenen nummer, rockte fel en verbeten. JJ Cale mocht na het voorwoord ook het coda schrijven. 'After Midnight' rondde in een rood schijnsel een erg verscheiden concert af. Voor Barman aan de bisnummers begon, riep het publiek om verzoeknummers. De zanger verwierp ze stuk voor stuk en zette het mooiste nummer in dat hij ooit geschreven heeft: 'The Magic Hour'. Na nog een trio covers van o.a. Randy Newman ('Louisiana 1927') en opnieuw Nick Drake ('Fruit Tree') deed men de lichten aan en was de droom voorbij. Tom PEETERS