Een redelijk lam concert

Lamb dinsdag 9 decemberKoninklijk Circus, Brussel (tijd) - Het was nog maar van hun doortocht op Pukkelpop geleden dat de Britse popgroep Lamb in ons land was voor een concert. Intussen voegde de groep rond het tegendraadse duo Louise Rhodes en Andy Barlow een nieuw hoofdstuk toe aan zijn fraaie palmares. 'Between Darkness and Wonder', het vierde album van Lamb, is volgens critici hun beste en meest evenwichtige plaat tot nog toe. Lamb sloeg de muziekwereld in 1996 met verstomming met de ijzersterke song 'Gorecki', geplukt uit hun titelloze debuutplaat. Lamb creeerde een eigen universum waarin diepe elektronica en zachte popmelodieen het uitstekend met elkaar konden vinden. De Britten namen meteen een hoge vlucht, konden op 'Fear of Fours' niet helemaal bevestigen, maar sloegen twee jaar geleden hard terug met 'What Sound'. De single 'Gabriel' werd zelfs gebruikt als behangpapier voor een reclamespotje van een automerk. De afgelopen jaren speelde Lamb zich een ijzersterke livereputatie bij elkaar, mede dankzij twee uitstekende optredens in de grote zaal van de Ancienne Belgique. Verwachtingen te over, maar die werden dinsdagavond in een uitverkocht Koninklijk Circus niet echt ingelost. Het was pas even voor halftien toen de groep het lage podium van het Koninklijk Circus betrad. Omdat Lamb in wezen een dansgroep is, waren de fauteuils voor het podium weggehaald. In de plaats was een gretige horde fans opgesteld die wel bijzonder dicht tegen hun favoriete groep konden aanschurken. Lamb schoot uit de startblokken met de zwevende beats van 'Darkness', de opener van hun recente album. De woorden van Louise Rhodes, die een mysterieuze zwarte cape droeg en enkel een felwitte spot in haar rug voelde, geraakten echter niet verder dan de eerste drie rijen. Het was typerend voor het eerste halfuur van de set. De groep vond zijn draai niet en de parmantige Louise Rhodes leek zonder veel interesse op het podium te staan. 'Clouds Clear', opgedragen aan iedereen die zich weleens 'blue' voelt, zorgde evenwel voor een kentering. Ook in 'Heaven' liet de groep geen steek vallen, maar het aan Cocteau Twins schatplichtige 'Wonder' leed dan weer onder slordigheden en een benepen samenzang. Een percussie-intermezzo en de gebruikelijke peptalk van muzikaal brein Andy Barlow resulteerden nog in het speelse 'B-Line', waarin Rhodes zich als een krolse kat in de microfoon vastbeet. Afsluiter 'One' was bedwelmende elektronica, geduwd in een strak industrieel patroon, voorafgegaan door het in blauw neonlicht badende 'Gabriel', dat dan weer net een tikkeltje te kort schoot. In de bisronde beeindigde Lamb een wisselvallig concert van een uur met het obligate 'Gorecki' dat elke vorm van spontaneiteit ontbeerde. In een allerlaatste wanhoopspoging kon zelfs een vibrerende versie van het pakkende 'Lullaby' de meubels niet meer redden. Thomas PEETERS