Elke manager zou eens een faillissement moeten meemaken

Bart Goedseels (33) trok na zijn rechtenstudies naar Zuid-Afrika, waar hij aan de universiteit van Stellenbosch een paar maanden als vorser werkte. Toch noemt hij zijn periode bij het cd-rombedrijf Leisure Plan, later Leisure Planet, zijn eerste echte werkervaring. In 2000 ging het bedrijf over de kop, en begin dit jaar begon Goedseels aan een nieuwe carrière bij het Leuvense data- en telecommunicatiebedrijf Option International. Een faillissement is een van de beste leerscholen voor managers en ondernemers. Iedereen zou het eigenlijk eens moeten meemaken.In 1992 ben ik naar Zuid-Afrika getrokken. Eerst vier maanden als toerist, en daarna werkte ik een maand of acht aan de universiteit van Stellenbosch, als wetenschappelijk onderzoeker op de rechtenfaculteit. Privé is die periode mij heel erg goed bevallen, maar het werk vond ik niets. Het was gewoon een manier om in Zuid-Afrika te kunnen blijven. Ik had al heel snel door dat het academische niets voor mij was.In Zuid-Afrika leerde ik iemand kennen van Leisure Plan. Het concept was revolutionair in die tijd: info over toeristische bestemmingen op een cd-rom verzamelen, zodat je een hotel of een guest-house in een bepaalde streek kon zoeken, en meteen wist hoeveel die kostte. Ik werkte een paar maanden in Zuid-Afrika, en daarna keerde ik terug naar België, waar ik de Europese poot van het bedrijf opzette.Ik ben begonnen in de huiskamer van mijn ouders. Na zes jaar werkten er 200 mensen. Het bedrijf kende een enorme evolutie, de laatste twee jaar was het een echt dotcom-bedrijf geworden. In 2000 is Leisure Planet over de kop gegaan. Ik ben tot de laatste rat aan boord gebleven. Zoals het ook hoort, vind ik. Ik heb hoegenaamd geen spijt van mijn periode bij Leisure Planet. Zelfs niet van het faillissement. Je ziet na zon faillissement pas duidelijk wat er fout gelopen is. Als je merkt dat je bedrijf begint te zwalpen, blijf je geloven dat het wel weer zal goed komen. Nu, van dat naïeve geloof ben ik wel voorgoed af. Ik beschouw die periode als mijn eerste job, maar het was beter mijn tweede geweest. Ik had de eerste jaren van mijn carrière beter in een gevestigd bedrijf doorgebracht. Hoewel ik in dienst bleef van het Zuid-Afrikaanse bedrijf, had ik wel de eindverantwoordelijkheid. Er stond zelden iemand boven mij die mij raad kon geven. Ik leerde veel, maar ik leerde met vallen en opstaan.Na het faillissement had ik verregaande plannen om een eigen bedrijf te beginnen, ik had zelfs al de nodige fondsen. Maar ik heb het niet gedaan, omdat de macro-economische toestand niet meer zo rooskleurig was, en omdat ik het gevoel had dat ik nog meer wou leren. Bij Option zit ik wat dat laatste betreft nog wel een paar jaar goed. KF