"Europeanen begrijpen niet wat niet expliciet gezegd wordt'

AARTSELAAR (tijd) - Chiaki Takahata, gedelegeerd bestuurder van Nissan Belgium, verwacht niet dat de automobielsektor in de toekomst zal gedomineerd worden door de Japanse konstrukteurs. "Het woord domineren klinkt trouwens vijandig. Volgens mij willen de Japanse industrieën in het algemeen niet die weg op. Wel zal de Japanse invloed wereldwijd toenemen.' Takahata denkt diep na bij de vraag waarom een "relatief' klein land zoals Japan zo'n eminente rol speelt op wereldvlak. "Dat is heel moeilijk te beantwoorden. Misschien ligt het aan de andere opvoeding : de mensen zeggen vaak dat de Japanse mentaliteit homogeen is, dat Japanners op dezelfde manier denken. Ze praten niet onder elkaar. Europeanen zijn allemaal erg zelfstandig en denken verschillend. Onze gelijkgestemdheid is echter slechts één oorzaak van het sukses.' Volgens Takahata funktioneert de Japanse mentaliteit erg efficiënt in een bedrijf. "Wat de direkteur-generaal vertelt, wordt onmiddellijk begrepen door zijn staf van medewerkers. Ook de andere sociale verhoudingen spelen een rol. Ik heb gemerkt dat Europeanen niet begrijpen wat niet (expliciet) gezegd wordt. Bij ons zeggen ze dat de mensen sommige dingen moeten beseffen, zelfs al worden ze niet uitgesproken.' Volgens de gedelegeerd bestuurder komt delegatie van bevoegdheden minder voor in Japan. "Het is daar ook minder nodig. In Europa moet je delegeren om mensen op lagere niveau's te motiveren en te laten beseffen wat er moet gebeuren.' Chiaki Takahata studeerde internationale handel aan de universiteit van Osaka en kwam daar terecht in de Franse sektie. "Dat was een toevallige keuze. Ik was niet speciaal gemotiveerd en kende niets van Frankrijk of het Frans. Ik moet trouwens toegeven dat ik toen meer volleybal speelde dan Frans studeerde,' zegt hij nu. Na zijn studies in Osaka ging Takahata aan de slag bij Marubeni in Tokio. "Ik werkte daar op de afdeling internationale koördinatie. Nadien werd ik overgeplaatst naar de afdeling buitenlands personeel. Nog later slaagde ik in een eksamen waardoor ik naar het buitenland kon'. Zo kwam Takahata in Frankrijk terecht, waar hij één jaar studeerde aan het Parijse Institut Supérieur de Commerce (internationale handel en marketing). Daarna werkte hij één jaar als stagiair bij Marubeni France. "Twee jaar later zat ik weer in Japan op de divisie immobiliënbouw. Na drie maand daar werd ik verantwoordelijk gemaakt voor het gebouw dat Marubeni wou neerzetten aan de Brusselse Louizalaan. Marubeni Benelux Development werd toen opgericht, een vennootschap die eigenaar is van ons gebouw. Mijn missie in Brussel duurde 7,5 jaar. Toen keerde ik naar Japan terug om me bezig te houden met de export van voertuigen naar Afrika en Zuid-Amerika (vijf jaar). Zo'n drie jaar geleden kwam ik weer terug naar België.' België : commerciële roeping Aanvankelijk wist Takahata helemaal niets af van België. "Vanuit Parijs was ik hier één keer geweest. Ik beschouwde België op ekonomisch vlak eerder als een land met een commerciële dan met een industriële roeping. Het was voor mij het land waar het hoofdkwartier van EG en NAVO gevestigd was. Van kollega's had ik gehoord dat de Belgen heel open mensen zijn. Historisch is dat maar normaal. Ik wist ook dat België een koninkrijk is en dat de Belgische koning nauwe kontakten heeft met de Japanse keizer. België was voor mij dus niet echt een vreemd land.' Takahata kan geen onaangename kanten van zijn leven hier bedenken. "Op persoonlijk vlak is het interessanter om hier te leven dan in Japan. De Japanners zouden gesloten mensen zijn, maar ik heb het verschil met de mensen hier niet zo erg gevoeld.' Leiden de Japanners een leven zonder problemen ? Takahata antwoordt duidelijk ontkennend. "Het probleem in Japan is de immobiliën-inflatie. De grond is daar erg duur geworden. De Japanse regering had iets moeten doen om die prijsstijgingen af te remmen, wat niet gebeurd is. Buitenlanders zeggen dat bepaalde Japanse gezinnen erg rijk zijn, maar hun fortuin bestaat vaak overwegend uit vastgoed, dat dan nog erg klein van omvang is. Om een komfortabele woning of appartement te kopen, moet je vaak minstens 100 miljoen frank uitgeven'. Andere problemen zijn volgens Takahata de relatief lage pensioenleeftijd (vele mensen willen nog werken op 55 jaar) en de gebrekkige kennis van vreemde talen onder Japanse kaderleden en direkteurs. "Zelfs in grote internationale bedrijven wordt nog relatief weinig Engels gesproken. Door kinderen die in den vreemde opgroeiden, verandert dat wel stilaan. Jullie Europeanen hebben het voordeel dat jullie talen nog erg op elkaar gelijken. Maar kijk maar eens naar het verschil tussen het Frans en het Japans.'DB >