Advertentie
Advertentie

Facelift

Wordt er frisgroen gelachen op het vernieuwingscongres van de CVP, vandaag in Kortrijk? Als er een aantal prominente politici in stropdas arriveren, dan weet partijvoorzitter Stefaan de Clerck meteen dat hij hangt. Hij had op de uitnodiging immers laten noteren dat pak en das uit den boze waren. Hoopt hij werkelijk dat er in vrijetijdskledij meer spontane en minder vrijblijvende ideeën zullen opborrelen om de partij te reanimeren? Of is dit vooral een zoete wraak op het deftige heerschap dat zijn autoriteit wou ondermijnen? De grote propagandist van de verbondenheid wil het spel partijkaarten blijkbaar grondig door elkaar schudden, en verwacht zowaar dat de coryfeeën deze keer niet als overijverige blauwkousjes vooraan plaats nemen, maar op een strategisch minder opvallende plek. Vraag is natuurlijk of De Clerck zelf ook het voorbeeld zal geven. Zal hij zijn slogan waarmaken temidden de mensen of pontificaal vooraan de zaal? De tofste gasten schijnen traditioneel altijd de achterste zitjes te kiezen, zowel in de aula als in de bioscoop. Misschien had de imagobewuste De Clerck zijn schoktherapie meteen beter een week later gepland in de Gentse Decascoop, waar dan het Filmfestival van start gaat. Ook de Yo!-mannen achter dit evenement proberen zich al een paar seizoenen een jeugdiger imago aan te meten. Nu prijkt er zowaar een jonge hond op de affiche in plaats van de traditionele glamourmeid. Zoiets is bijna het equivalent van een naamsverandering. Zonder dat er daarmee echt iets verandert aan de typisch Gentse Filmzooi. Alleen ligt de Disney-factor nu nog hoger.En zo blijken tal van organisaties al onraad geroken te hebben nog vòòr de bevindingen van de Tijd-VRT-ISPO-exit-poll over juni 1999 werden gepubliceerd. Een van de evidente conclusies daaruit is dat een sterk verouderd gedachtengoed tezamen met een bejaard kiezerskorps automatisch afsterft. Niet de voedselschandalen hebben een paar jaar geleden ware ravages verricht, wel een verzameling verroeste partijprogrammas. Overigens, ons land mag dan nog wel volop aan het vergrijzen zijn, de kiezer apprecieert wel degelijk een groen blaadje. Zo blijkt uit de resultaten nog maar eens hoezeer Bert Anciaux zijn imago van eeuwige knaap wel mee heeft. De krampachtigheid waarmee steeds meer instellingen zich tegenwoordig willen profileren als jong en dynamisch is een teken aan de wand. Maar dat betekent daarom nog niet dat er in al die besturen daadwerkelijk veel plaats geruimd wordt voor een jonge garde. Het is vaak eerder een kwestie van een opgefriste façade, een facelift. Ook de grote banken proberen overnadrukkelijk hip te wezen. De nieuwste reclamespot voor Dexia/Axion spreekt op een gênante wijze voor zich. Een blonde tienermeid staart recht in de lens en begint zich van haar rijpe voorraad acne te verlossen. Pas op het einde komt het logo van de bank met als onderschrift respecting youth and wondering why. Op het kleine scherm is die tekst niet groter dan een onduidelijk spatje. Hetzelfde scenario wordt ook breed uitgesmeerd in de bioskopen, waar dan splut ! de uiteenspattende puist nog veel onsmakelijker overkomt, ook al begint die meteen vrolijk te zingen dankzij wat digitale trucages. Zoals zo vaak bij ellendige reclames, is het leukste nog te bedenken hoe een productiehuis zon goedkoop idee aan de cliënt heeft kunnen verpatsen. In dit geval misschien door hen te introduceren in het werk van kunstenaar Wim Delvoye, die nu goed geld verdient met een strontmachine. Toen Delvoye voor het eerst zijn Cloaca presenteerde, toonde hij in het museum ook een videofilm van abstracte acne-explosies in slow motion. Dus is deze reclamefilm toegepaste kunst? In de fraaie woorden van vele politici klinkt dezelfde valse ondertoon: jongeren zijn en blijven vieze, vreemde wezens, maar als pasmunt zijn ze wel goud waard. Maar wie weet, misschien komt De Clerck vandaag juist op de proppen met een verplicht brugpensioen voor alle politici ouder dan 45.