Filerijden

Nu de beursintroducties ons weer rond de oren vliegen lijkt het onvermijdelijk dat de toewijzingsprocedures van de financiële instellingen weer ter discussie worden gesteld. Wie krijgt hoeveel aandelen toegewezen, het lijkt steeds opnieuw stof tot zware discussies. Brengt het idee van een veilingsysteem zoals dit recent werd naar voor geschoven de oplossing? De kanttekening die hierbij moet worden gemaakt is dat de minder ervaren beleggers nog meer afhankelijk zullen worden van de waardering zoals die door de begeleidende financiële instellingen naar voor wordt geschoven. Vooral gesofistikeerde en beter geïnformeerde (veelal professionele) beleggers zullen beter in staat zijn hun eigen oordeel over 'de juiste prijs' te vellen. Hetgeen natuurlijk ook pleit voor de privé-beleggers om te trachten meer inzicht te verkrijgen in hoe de waardering van een bedrijf tot stand komt, niet alleen op het ogenblik van de beursintroductie maar ook nadien, tijdens het dagelijkse beursleven van het betreffende aandeel. Te veel beleggers gaan in hun beleggingsbeslissingen nog af op wat anderen hun voorkauwen, eerder dan op het resultaat van hun eigen ideeën en reflecties. Zelf heb ik geen beleggingsclubervaring, maar ik vraag me af hoe vaak het resultaat van een waarderingsmodel, hoe eenvoudig ook, aan de basis ligt van de beslissing een aandeel te kopen of te verkopen. Tegelijkertijd moet men zich de vraag stellen: doen we mee aan een beursintroductie omdat we geloven in het bedrijf en de koers van het aandeel interessant vinden, of doen we mee omdat de introductie wel een succes zal zijn zodat de schaarste ons een snelle winst zal bezorgen. Zelf ben ik het nog nergens tegengekomen in de discussie rond de toewijzingen en het gaat ook een stap verder dan het veilingsysteem, maar waarom kan de inschrijvingsprijs niet verlaagd worden of het aantal aandelen dat men bekomt verhoogd naarmate investeerders bereid zijn hun aandelen gedurende een zekere periode niet te verkopen? Wie speculeert op een snelle winst zal zich dan eerder onthouden, en tegelijkertijd komt men tegemoet aan de wens van vele bedrijven om stabiele aandeelhouders te hebben, eerder dan de reputatie van een tradingaandeel. Het is maar een idee. Herinnert u zich nog de operatie van vorige zomer waarbij de Generale Maatschappij een groot stuk van haar belang in Recticel plaatste bij een aantal institutionele investeerders? Dat gebeurde tegen een prijs die een heel stuk onder de beurskoers lag, maar waarbij de kopers zich er wel toe verbonden gedurende vijf jaar deze aandelen niet te verkopen.