Advertentie
Advertentie

Fotograferen als een diamantslijper

'Fragmenteer, zegt de fotografie, en het succes zal met u zijn.' Ralph Gibson volgt die regel al een leven lang. Hij vaart er wel bij, zijn publiek geniet ervan. Ik denk er het mijne van. Wat moet ik met een fotografie die me nooit een figuur ten voeten uit, nooit een gebouw in een omgeving, nooit een decor in zijn contradictoire complexiteit wil laten zien? Wat moet ik van een fotograaf die ieder detail omhoogstileert tot een perfect geplooid, smetteloos gestreken kleinood? Gibson fotografeert als een diamantslijper. Hij schaaft en vijlt tot het beeld in de oogbal lijkt te zullen priemen. Het kader is gesneden met een scalpel, de punctie is een micron dik. Een obsessie met de beheerste vorm die ieder onderwerp, hoe complex ook, in de pas drijft. Een straat in Parijs, een ober in een restaurant, een naakte vrouw, een zittende man aan een kade, een tafel met een glas water en zout - alles wordt in de gouden monstrans gezet, omhoog getild en ter adoratie aan de gelovigen aangeboden. Ook al staat het geloof hier in het teken van de erotiek en van de wet der verschuivingen, het is die gelovige verabsolutering die ontegensprekelijk aan de orde is.