Advertentie
Advertentie

Gaston Lagaffe

Een meerderheid van de Vlaamse magistraten in de commissie voor de regularisatie van mensen zonder papieren wil opstappen. Ze weigeren nog langer als schaamlapje te dienen voor een algemene regularisatie, die volgens hen nagestreefd wordt door de advocaten en NGO-vertegenwoordigers in de commissie. De minister van Binnenlandse Zaken, Antoine Duquesne, liet gisteren vanuit Slovakije prompt weten dat hij het ontslag van de Vlaamse magistraten weigert. Alsof die weigering iets oplost aan de manke werking van de commissie. De kordate weigering van het ontslag staat overigens in schril contrast met de lankmoedige houding die de minister tot nu toe tegenover de commissie heeft aangenomen. De commissie werkte sinds haar oprichting met horten en stoten. Het is ook niet de eerste keer dat leden ervan hun ontslag geven. Het is maar omdat Duquesne regelmatig door zijn groene collegas in de regering verplicht werd om op te treden, dat haar werkzaamheden niet helemaal stilvielen. De groenen hebben er een punt van eer van gemaakt dat de hele regularisatieoperatie - hun ruilmunt voor een strakker asielbeleid - tegen halfweg dit jaar afgehandeld is. Maar of die vervaldag gehaald wordt, moet meer dan ooit worden betwijfeld. Het kan de groenen alvast een troost zijn dat het ook met het strakker asielbeleid maar niet wil vlotten, ten minste niet met dat deel waarvoor Duquesne bevoegd is. Terwijl de opvang van asielzoekers door Johan vande Lanotte al grondig werd bijgespijkerd, blijft het wachten op de hervorming van de asielprocedure. En ook de stroomlijning van de asieladministraties wil maar niet opschieten. Om nog te zwijgen over de repatriëring van uitgeprocedeerden, die meestal de vorm aanneemt van een processie van Echternach.Ook de start van de federale politie op 1 januari van dit jaar is door het gebrek aan doortastend optreden van Duquesne in volle chaos verlopen. En de start van de lokale politie op 1 januari van volgend jaar dreigt om dezelfde reden hetzelfde lot beschoren te zijn. Elke dag lijkt Antoine Duquesne een beetje meer op Gaston Lagaffe, Guust Flater pour les Flamands. Het soortelijk gewicht van de Luxemburger is te klein om de last van een aartsmoeilijk departement als dat van Binnenlandse Zaken te torsen. Duquesne heeft de portefeuille van Binnenlandse Zaken toegeschoven gekregen omdat geen enkel zwaargewicht van paars-groen zich aan dat ministerie wilde verbranden. En dus kwam het in handen van een man van wie bij voorbaat met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kon gesteld worden dat hij de pedalen zou verliezen. Het zou ook blijk geven van nieuwe politieke cultuur mocht Duquesne verplicht worden de politieke verantwoordelijkheid te nemen voor zijn falen als minister. Maar tot nader order blijft hij het vertrouwen van zijn partij, de PRL, behouden. Bovendien zou de PRL aan een eventuele verplichte vervanging van haar minister haast zeker de eis koppelen dat ook al te licht wegende excellenties van andere partijen hun biezen moeten pakken. Waardoor de operatie een politiek erg gevaarlijke stoelendans op gang zou kunnen brengen. Maar voor alles blijft Duquesne op post om dezelfde reden als hij op zijn post beland is: niemand van politiek formaat wil zich aan Binnenlandse Zaken verbranden. Stefaan HUYSENTRUYT