Geen zekerheid meerDirk Michielsen

ING Belgie verlaagde woensdag de kasbonrente op een jaar van 1,70 naar 1,50 procent. Wie gedurende drie jaar zijn geld parkeert in kasbons, moet genoegen nemen met een jaarlijkse vergoeding van 1,75 procent. Maar vergoeding is een groot woord. Gezuiverd van belastingen en inflatie houdt de belegger amper een eurocent over. Het reele rendement op de eenjarige kasbon bedraagt nog 0,24 procent. Dat op de driejarige kasbon verwatert tot 0,45 procent. Met de tariefverlaging zijn ING Belgie en andere banken niet aan hun proefstuk toe. Al zes keer lieten de grote banken dit jaar hun kasbonrente zakken. 'De marktrente zakt', is steevast de rechtvaardiging. Toch zakt de marktrente ook voor de kredieten. Maar daar zijn de banken veel minder snel om hun tarieven te verlagen. Pas voor de tweede keer dit jaar snoeien de grote banken ook in hun hypothecaire tarieven. Of kan het zijn dat de banken doelbewust af willen van hun kasbons? De bankiers doen er in ieder geval alles aan om zoveel mogelijk kasbongeld te draineren naar spaarboekjes en beleggingsfondsen met kapitaalbescherming. Terwijl er dit jaar al een kleine 3 miljard euro wegvloeide uit kasbons, stijgen de inlagen op de boekjes naar recordhoogtes. Ondertussen is de reclame voor beleggingsfondsen van een zelden geziene eenzijdigheid. Enkel de fondsen met kapitaalbescherming prijken in de banketalages. Waarom deze tactiek? In tegenstelling tot het kasbongeld is het geld op de boekjes onmiddellijk opvraagbaar. Dat betekent dat het snel omgezet kan worden in aandelen, beleggingsfondsen, tak23-producten of andere financiele producten die commissies in het laatje brengen. Ook de overstap van een fonds met kapitaalbescherming naar een voor de banken lucratiever klassiek aandelenfonds is snel gedaan. Nu nog TINA opvoeren en het verhaaltje is compleet. There Is No Alternative is het principe waarbij de belegger vrijwel geen andere keuze rest dan opnieuw voor risicokapitaal, lees aandelen, te kiezen omdat andere beleggingen niets meer opbrengen. De verdere verlaging van de vergoeding op het massaal aangetrokken spaarboekjesgeld en de verdere verlaging van de rente op de levensverzekeringen passen wonderwel in dit scenario. Dat dit alles gebeurt op een moment dat de aandelenmarkten het opnieuw iets beter doen, kan geen toeval zijn. Ondertussen is de bankclient volledig het noorden kwijt. De boodschap die hij nog maar enkele maanden geleden meekreeg, dat hij meer zekerheid moest inbouwen en zijn portefeuille beter moest spreiden over zekere, vastrentende effecten en risicobeleggingen, mist vandaag elke geloofwaardigheid. Want wat voor zin heeft het te spreken van zekere beleggingen, als ze geen zekerheid meer bieden?