Advertentie
Advertentie

Geert Bourgeois,

voorzitter van de N-VA, over de besluitvorming in EuropaWe zijn op een kritisch punt gekomen. Er is een ontzaglijk democratisch deficit. Als Europa zo verder gaat, leidt dit alleen tot meer vervreemding. Vroeger had elke gemeente Europese kringen. Dat leefde. Nu voelen jonge mensen zich wel nog Europeaan, maar zijn ze helemaal niet betrokken bij de Europese besluitvorming. Al onze premiers, van Tindemans tot Verhofstadt, waren Europese federalisten. Maar Europa wordt niet federaal. Daar laten we de halfslachtige houding van de Volksunie achter ons. Het Europa van de regios stelt, met alle respect, niets voor. De beslissingen in Europa zijn intergouvernementeel. De regeringsleiders en staatshoofden op de Top van Laken staan nog op het netvlies gebrand. Of het Blair is of Thatcher, of Giscard of Jospin, Schröder of Kohl, zij blijven op hun strepen staan. In dit Europa van de landen moet Vlaanderen zijn plaats innemen. Zonder zelfoverschatting, maar wel assertief. We moeten geen schrik hebben van onze eigen schaduw. De StandaardPim Fortuyn,Nederlands politicus, over zijn ambitiesIk ga niet in een regering zitten als ik geen premier kan zijn. Als ik bijvoorbeeld vice-premier wordt onder Balkenende, dat kan helemaal niet, ik speel die man zo van het scherm. Ik ben een kapitein, dat spettert toch van het televisiescherm af. En twee kapiteins op een schip, dat kan niet, dan ga ik liever in de oppositie. Maar als het gebeurt, krijgt de bestaande politieke elite een enorme dreun en krijg ik de verantwoordelijkheid de vernieuwing in te zetten en mn uiterste best daarvoor te doen. Maar bij hen ligt de verantwoordelijkheid de hand in eigen boezem te steken en na te denken: wat hebben we nou verkeerd gedaan dat het zover is kunnen komen en dat die vent daar zit. De MorgenBea Cantillon, hoogleraar sociale zekerheid aan de Universiteit Antwerpen, over de zelfgenoegzaamheid van de sociaal-democratieDe sociaal-democratie zit electoraal, politiek en programmatorisch in de verdrukking. Het is zeker niet alleen de politieke conjunctuur die ervoor zorgt dat de slinger de andere kant uitgaat. De ware achteruitgang van links zit dieper. De sociaal-democratie is terechtgekomen in een zekere zelfgenoegzaamheid. Geconfronteerd met het neoliberale discours van de jaren tachtig is de beweging overgeschakeld op een behoudsgezinde koers. De grote verwezenlijkingen van de welvaartsstaat werden beklemtoond. Maar ondertussen hebben we onszelf in slaap gewiegd. Het sociaal-democratische verhaal had geen oog voor de nieuwe sociale problemen, waarvoor de welvaartsstaat geen oplossing aanreikte. De Morgen