Advertentie
Advertentie

Gekleurde herinnering

Pieter Vermeersch (1973) realiseert in de Antwerpse galerie Koraalberg het tweede deel van een project dat daar twee jaar geleden van start ging. Toen beschilderde Vermeersch de vier grote ramen van de galerie in verschillende kleuren. Het ging om een 'work in progress': elke week veranderde de kunstenaar de kleur van een venster. Hij nam ook foto's van de manier waarop in de galerie het licht dat door de vensters kwam de hele ruimte kleurde. Vermeersch inspireerde zich op deze foto's en schilderde drie reusachtige doeken even groot als de vensters in de galerie in dezelfde kleuren die twee jaar geleden op de muren van de galerie binnenvielen. De werken zijn ronduit indrukwekkend en tegelijk zeer subtiel. Net als David Claerbout (zie pagina 4) heeft Vermeersch geprobeerd het licht te vangen in zijn werk, zonder de illusie te willen koesteren dat het vasthouden van de tijd mogelijk zou zijn. De zachtheid van de doeken van Vermeersch komt voort uit het feit dat het geschilderde herinneringen zijn. Ooit scheen het licht op die manier door dat venster waardoor deze kleur ontstond. Maar dat moment is weg en wordt nu herdacht. De ruimtelijke impact van deze geschilderde werken is nu volledig verschillend. Terwijl in het eerste deel van het project er een duidelijk grens was tussen binnen en buiten is die hier verdwenen. De manier waarop Vermeersch zijn schilderijen in een specifieke ruimte integreert, is bijzonder fascinerend. Het werk dat hij deze maand realiseerde voor de tentoonstelling Speelhoven in Aarschot was even geslaagd: hij installeerde een lange, fluorescerende lijn vlak voor een bosrand. Eenvoudig, maar zeer overtuigend, alsof Vermeersch nog even het Renaissance-idee van de mens als heerser van de schepping wou heroprakelen. Het werk leek op het gebaar van de schilder die zonder veel schroom de wereld naar zijn hand wil zetten, maar zijn omgang met de ruimte is te hedendaags om te geloven dat Vermeersch als schilder echt terug wil naar dat overmoedige antropocentrisme. In het werk van deze jonge kunstenaar wordt nog maar eens duidelijk hoe fundamentele schilderkunst nooit blijft hangen op een nietszeggend 'kunst over kunst'-niveau. (JL) Pieter Vermeersch nog tot 22 november in de Koraalberg Art Gallery, Hofstraat 2, 2000 Antwerpen. Tel.: 03-226.06.30, www.koraalberg.be. Open van woensdag tot zaterdag van 14 tot 18 uur. Manfred Pernice De Antwerpse galerie van Stella Lohaus werd tijdens de zomermaanden grondig verbouwd. De kleine galerie met de wat onhandige, hoge maar kleine toonzaal aan de straatkant is vandaag haast onherkenbaar: de ruimte aan de straatkant is nu bureau, het vroegere bureau doet dienst als een klein tekenkabinet of projectieruimte. De verrassing ligt achteraan in het tweede deel van de galerie: daar prijkt nu een grote ruimte met hoge zoldering, een plek die in elk geval veel mogelijkheden biedt. De ruimte is nog niet helemaal afgewerkt, maar voor de Berlijnse kunstenaar Manfred Pernice ( 1963) die er nu tentoonstelt is dit een gedroomde plek. Pernice, wiens thuisstad er overigens ook voor een groot deel uitziet als een bouwwerf, houdt van onafgewerkte sites waarin alles een voorlopig karakter heeft en niets definitief is. Dat heeft veel te maken met zijn liefde voor de theorie van de cultuurfilosoof Adorno die bepleit dat absolute kennis onmogelijk is. Het enige, zo stelt Adorno, dat haalbaar is is een fragmentaire, tijdelijke kennis van de dingen. Deze idee zit in het werk van Pernice duidelijk verwerkt. Voor de galerie maakte hij een viertal sculpturen die verwijzen naar bestaande afgewerkte producten, maar dat toch niet zijn. Zo zijn er twee sokkels in gegoten beton te zien, onafgewerkt maar toch met toevoegingen van details die in de richting van afwerking wijzen (een spoor van geglazuurde tegels, geboorde gaten). Je zou de sokkels ook kunnen interpreteren als zitbanken. Dat geldt ook voor een derde structuur die langs een muur in de ruimte werd opgesteld: het ziet eruit als een zitbank, maar dan wel met vezelplaten in elkaar getimmerd en dus nooit bruikbaar. Ook de laatste sculptuur, een soort van bouwpakket, verwijst naar de gebruiksfunctie 'bank'. Het tijdelijke en vergankelijke zit sterk in het werk van Pernice, via de onafgewerkte producten in brute constructiematerialen en via concrete toevoegingen: soms zijn die toevoegingen verwerkt in de sculpturen zelf, maar op deze tentoonstelling worden ze apart getoond in het kleine prentenkabinet. Daar zie je reproducties van tekstcitaten of foto's waarop onder meer de sociale betekenis van een zitbank wordt geduid. Opvallend is het zwarte pamflet waarop de naam van Adorno te lezen staat. Het lijkt een eerbetoon aan de filosoof die voor Pernice een bron van inspiratie vormt en die precies honderd jaar geleden geboren werd. (ER) Manfred Pernice, tot 18 oktober bij Stella Lohaus, Vlaamse Kaai 47, 2000 Antwerpen. Open van woensdag tot zaterdag van 14 tot 18u. Tel. 03-248.08.71. Samenstelling: Jeroen LAUREYNS, Els ROELANDT