Hallo, beste lezer en lezeres, hier is uw Kiki Vandewiele weer, market

Hallo, beste lezer en lezeres, hier is uw Kiki Vandewiele weer, marketing-, advertising- en pr-manager van Tijd-Cultuur! Het loopt op zijn laatste beentjes. De macht van de babyboomers, bedoel ik. Dat zijn de vele mensen die tussen pakweg 1945 en 1955 zijn geboren, omdat hun ouders op hun manier de nieuwe vrede en de lonkende toekomst na de Tweede-Wereldoorlogsellende wilden vieren. Een paar miljoen van die ouders deden dat allemaal op dezelfde wijze, vandaar dat er zoveel babyboomers zijn. In de politieke wereld, maar ook in vele ondernemingen worden deze frisogende vijftigers nu aan de deur gezet, richting vergeetput. (Een typische eigenschap van deze generatie is dat ze er vaak nog ontzettend jong en kwiek uitziet, wellicht dankzij het gebruik van fijne roesmiddelen en het nuttigen van sloten alcohol in hun jonge jaren.) De toekomst is nu aan de dertigers, twintigers en zelfs tieners. Is een zestienjarige Chinees niet tweede laureaat geworden in de Koningin Elisabethwedstrijd voor piano? De politieke wereld wordt nu ook al gretig volgestouwd met jonge, afgetrainde figuren genre Bart Somers - een stokoude vijftiger als Hugo Coveliers beseft pas nu tot zijn ontzetting dat hij misschien toch burgemeester van Antwerpen had kunnen worden, als hij zijn gebit beter had verzorgd. Is er ook in de cultuurwereld een 'aflossing van de wacht' bezig? De Antwerpse schepen van Cultuur, Eric Antonis, het prototype van de babyboomer, stapt binnen afzienbare tijd op, maar hij heeft het wel uitdrukkelijk zelf gevraagd. En dat Jan Hoet nu eindelijk vervangen wordt door een Amerikaan kon alleen omdat hij al een stuk voorbij de pensioengerechtigde leeftijd zit. Op zijn vijfenzestigste was Hoet wellicht de enige man in Belgie die op die leeftijd nog werkte. Het valt dus wel mee, met die aflossing van de wacht in de kunstensector. Als volgend jaar de verkiezingen voor het Vlaams Parlement een gelijkaardige uitslag kennen als die van 18 mei, dan wordt Bertje Anciaux weer minister van Cultuur. En Anciaux is stokoud, politiek gezien toch. Op zijn tweeenzestigste is een kunstenaar als Panamarenko boeiender dan ooit te voren. En Tijd-Cultuur, dat bestaat nu toch ook al 252 nummers lang. Een eeuwigheid in het genre van de krantenbijlages. Of neem mijzelf: marketing-, advertising- en pr-manager. Normalerwijze hoppen dynamische mensen als ik van de ene uitdaging naar de andere, van de ene job naar de andere dus. Al zes jaar lang werk ik trots voor een en hetzelfde product, Tijd-Cultuur! In die zes jaar heb ik twee grote mediacampagnes per jaar gelanceerd, een in de herfst en een in de lente, met billboards, gadgets, radio- en tv-spots, die er toe geleid hebben dat Tijd-Cultuur nu tot in alle hoeken en huiskamers van het Vlaamse land een begrip is geworden. Een intelligente Vlaming op de twee leest dit blad nu. En ik heb gezorgd voor een gestage stroom van culturele advertenties, die de talloze goedgesubsidieerde (dank u, Bert!) culturele centra, podiumgezelschappen, kunstencentra en andere cultuurhuizen ons toegeschoven hebben. Kortom, een successtory! Misschien moet ik de fakkel maar eens doorgeven aan een blaag van vierentwintig. En nu willen jullie natuurlijk weten of ik ook een babyboomer ben, en dus stokoud? Ik zeg lekker niks! Doei! Uw toegenegen, Kiki Vandewiele, marketing-, advertising- en pr-manager van Tijd-Cultuur