Herman de Croo,

Kamervoorzitter, over de controlefunctie van het parlementIn feite neemt het parlement revanche op de regering. Onze diensten zijn vaak sterker dan de kabinetten. Daarnaast hebben we nog andere objectieve klokken zoals de Raad van State en het Rekenhof. Het parlement is een vervelende horzel voor de regering. Er worden duizenden vragen gesteld en honderden interpellaties gehouden. De ministers stellen dat niet altijd op prijs. En toch wil ik geen rem zetten op die parlementaire ijver. Tussen vele kleinigheden kan altijd een politieke parel zitten. Ook een andere ingreep heeft de controlerende functie versterkt. In mijn tijd als minister durfde ik in een antwoord nog verwijzen naar een artikel van een onbestaand Koninklijk Besluit. Dat werd nadien wel rechtgezet in het verslag. Nu wordt het gesproken woord van de minister afgedrukt en verba manent. Als een minister verkeerd antwoordt of liegt, dan wordt hij daarmee onvermijdelijk opnieuw geconfronteerd. KnackFrank van den Heuvel, jurist, over persoonlijke verantwoordelijkheidIk wil groots en meeslepend leven, met behoud van maandsalaris, zei iemand eens. Zo zitten veel mensen tegenwoordig in elkaar. We willen een maximale ontplooiing, vrijheid, en los van regels en beperkingen door het leven gaan. We koesteren maximaal het individualisme en de eigen koers. Totdat het misgaat. Dan staan we op de stoep bij de verzekering, bij de baas, bij de Consumentenbond, bij de rechter en, niet het minst, bij de overheid. Waar is de eigen verantwoordelijkheid? De mensen vinden dat de overheid een morele plicht heeft alle tegenvallers op te vangen. Een nieuw soort verzorgingsstaat komt boven. NRC HandelsbladRobert Fisk, journalist, over het Britse rapport over IrakAls de details van Saddams opbouw van massavernietigingswapens correct zijn, betekent dit dat onze massale, obstructieve, brutale politiek van VN-sancties volledig mislukt is. Met andere woorden, we hebben een half miljoen Iraakse kinderen gedood - voor niets. Laten we het samen twintig keer luidop herhalen: Saddam is een brutale, kwaadaardige tiran. Maar zijn termen als bijna zeker, schijnt, waarschijnlijk en als wervend genoeg om onze soldaten naar de woestijnen van Kut-al-Amara te sturen? Zo staan de zaken dus. Als deze paginas vol bedriegerij gebaseerd zijn op waarschijnlijk en als, hebben we geen poot om op te staan om ten oorlog te trekken. Als het allemaal waar is, hebben we een half miljoen Iraakse kinderen vermoord. Hoe klinkt dàt als oorlogsmisdaad? The Independent